‘Beni en çok korkutan şey, bir gün hiç kimsenin aklıma gelmeyecek olması.’
Korkuyoruz! Yitip gitmekten, cesaret etmekten ve belki de korkmaktan…
Bir gün tüm anıların, yaşananların ve sevdiklerimiz tarafından unutulacak olmaktan. Hatta Okudukların ve hayatta iz bırakmak için yaptıkların bile kalmayacak. Sadece ismin kalacak bir yerlerde.. Bir yazılı metin bıraktıysan ne mutlu sana, bırakmadıysan o da olmayacak.
En derin korkularınla yüzleşmek gibi Oğuz’un satırlarında onun hikayelerini okumak. İnsan olduğunu ve bir gün en nihayetinde yaşamın son bulacağını bilmek ve hatırlatmak gibi özelleliklere sahip bu adam. Belki de o yüzden korkuyorlar onun kitaplarını okumaktan. O yüzden anlaşılmadığını okurlarına sürekli hatırlattı. kaybolmaktan gitmekten yitirmekten ve en kötüsü unutulmaktan korktu çünkü… Korkuyu beklerken korkuyu yaşamaktı onun için yazmak…
Oğuz deyince bütün akan sular duruyor sanırım ben de. Gerçekten okurken en keyif aldığım yazar.(henüz tanışmamışken ne yapıyordum acaba)
Kısa ve gerçekçi hikayeler akıcı ve anlaşılır. Oğuz’un harflerini bilenler için cezbedici. Tema korku… insani korkular. Onbir hikayeden oluşuyor. Bir tutunamayanlar olamaz belki ama farkını ve tarzını hemen ortaya koyuyor. Ben en çok mektuplu olan kısmı ve kitabın ismini alan hikayeyi sevdim.
Kitapla ve sevgiyle kalın ’larım
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.