Karmaşanın Dikotomisi
Bir yandan hüzünle ve hafif bir göz bulanıklığıyla kitabı okurken, öte yandan bir çocuğun dünyasından süzülen saf ama sorgulayıcı nükteler yüzünüzde istemsiz bir tebessüm bırakıyor. Frank McCourt, duygularımızı yeterince altüst etmemiş gibi, bu kez de despotik bir “baba” tanrı figürü ile sevgi ve merhameti temsil eden “oğul” tanrı figürü arasında kurduğu keskin bir karşıtlığı, Katolik–Protestan gerilimi zemininde okura sunuyor. Üstelik tüm bu karmaşayı, insanın en arı hâli olan bir çocuğun bakış açısından aktarıyor.
McCourt, Katolikliğin kurtuluşu yalnızca kendi inanç çerçevesinde mümkün gören ve bu nedenle dışlayıcı bir yapıya dönüşebilen öğretisini, bu anlayışın çatlaklarını da görünür kılarak, nüktedan ve sorgulayıcı bir üslupla başarıyla yansıtıyor. İnancın, din adamlarının ve kutsallık iddiasının gündelik hayattaki yansımalarına dair yaklaşımı etkileyici olduğu kadar düşündürücü. Azizler kültünü, Cizvit misyonerliğini ve günah–kurtuluş ekseninde şekillenen bu erken ve katı din anlayışını, ancak bu denli ince bir mizahla ele almak mümkündü.
İşin diğer tarafında ise sefalet içinde geçen bir çocukluk, yoklukla yoğrulan bir hayat ve tüm bunlara rağmen kurulan hayallerle hayata tutunma çabası var. Kitap, insanın bazen küçücük şeylerle de mutlu olabileceğini hatırlatıyor. Aynı zamanda, çocuklukta bizi sevindiren basit mutlulukların bugün neden aynı etkiyi yaratmadığını da sorgulatıyor; çünkü artık bilim ve teknolojinin sunduğu imkânlarla kolayca ulaştığımız pek çok şey, eskisi kadar değerli gelmiyor. Hem anlatımı hem de hikâyesiyle beni içine çekmeyi başaran bir eser oldu. Kitaba puanım: 10/10.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.