Palyaço asla sadece palyaço değildir
Kitabın bu kadar akıcı olmasını gerçekten beklemiyordum. Genelde bu kadar detaylara boğulmuşken bir yerden sonra koparım diye bekledim ancak hiç kopmadım son 200 sayfa civarını ise elimden hiç bırakmadan okudum.
Öncelikle bu kitabın körü karakterinin “O” olmadığını söylemeliyim. Hatta çocuklardan sonra bence en masum kalan bile denilebilir. Çünkü bu kitabın kötü karakteri insanlar. Zorbalar, ebeveynler hatta abartmak gibi olmaz sanırım; Tüm Derry halkı, It’in asıl rahatsız edici tarafı Pennywise’ın dişleri değil; Derry’nin kolektif körlüğü. King burada neredeyse kasabayı tek bir organizma gibi yazıyor. hatta kısım kısım yazar yani Stephen King’in ta kendisi. Özellikle Henry Bowers isminde bir zorba var ki, kitap boyunca bir öl artık Allah’ın cezası deyip durdum. King’in kuvvetle ihtimal en bastıra bastıra yazdığı karakter de o. ‘O’ bir korku hikayesinden, bir süre sonra Bilimkurgu, gerilim hikayesine evliyor ki bence kitabın hızı ondan sonra iki katına çıkıyor. Hikaye 2 ayrı tarihte 1958 ve 1985’te birbirine paralel olarak ilerliyor. Ben yazarın iki ayrı tarihi birinin cümlesini yarıda keserek, diğerinde aynı cümlenin devamından başlatması oyununu gerçekten çok sevdim. Okurken zorlayan tek bir sahne oldu, akıl sınırlarının dışında olan çocukların ilk kez O’nu yendikten sonra kanalizasyonda yolu bulmaları için yaptıkları ayin. Zaten King’de bu sahne nedeniyle çok eleştirilmiş. Hikayeler içerisinde Özellikle Beverly ve Eddie’nin kendi ebeveynlerine benzer eş seçimleri (özellikle Bevvie’de) çok sarsıcı. Beverly’nin babası kesinlikle kitabın en rezil karakterlerinden birisi. King’in kitabın yazıldığı dönemle istinaden ırkçılık ve homofobi göndermeleri fazlasıyla cesurca ve takdir edilesi. Bir de kitapta aralar var ki her birinde Derry kasabasının hikayesine istinaden Black Point, dökümhane patlaması ya da mafya saldırısı hakkında bilgi sahibi oluyoruz. Özellikle Black Point’i Welcome to Derry ilk sezonda izleme şansına sahip olduk (İzlemez olaydık ) Pennywise’ın gücü tek tek insanlardan değil, tekrar eden unutkanlıktan besleniyor. Kitap içerisinde karakter hep Pennywise göndermesi yapsa da aslında her çocuğa kendi korkularına referans olarak göründüğünü, Pennywise (Bob Gray) karakterini ise sadece kasabada gözüktüğü zamanlarda kullandığını bilmek gerekli. İçinde sanırım en rahat hissettiği karakter bu. Çünkü cüzzamlı, kuş ya da genç kurtadam tarzında da (orjinal görüntüsü örümcek) bolca görüyoruz. Ben kitaba yıllardır sayfa sayısı nedeni ile başlamayanlardandım ancak 100 sayfalık çok daha zor okunan kitaplar da olduğunu unutmamak gerekli. Son olarak kitap boyunca King’in popüler kültür referansları ve henüz yazmadığı kitaplarına göndermeleri muazzam. İşte yazım evreni tam da böyle kuruluyor. Düşüncelerinizi yazarsanız çok sevinirim.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.