Zehra’yı okurken bende kalan his şu oldu: Anlatılan acıdan çok, aynı duygunun etrafında dönüp durmak. Zehra’nın kıskançlığı başta anlaşılır geliyor, hatta yer yer insan “haklı olabilir” diye düşünüyor. Ama sayfalar ilerledikçe bu duygu derinleşmek yerine ağırlaşıyor.
Romanın dili ve ilerleyişi bana zaman zaman bir tiyatro sahnesini hatırlattı. Karakterler sanki sahneye çıkıyor, duygularını söylüyor ve sahneden çekiliyor. Ama perde kapandığında geriye çok derin bir iz kalmıyor. Söylenen çok, hissedilen az oluyor.
Bitirdiğimde üzülmekten çok yorulduğumu fark ettim. Bu da benim için kitabı “akılda kalan” değil, “bitirilmiş” bir kitap hâline getirdi.
Yazarın Karabibik'den sonra okuduğum ikinci kitabı da hayal kırıklığı oldu ne yazık ki
İyi okumalar.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.