Lanetli Tavşan’la Bora Chung’a bayılmış biri olarak Senin Ütopyan’a büyük bir hevesle başladım. Sonra ilk iki öyküyü okuyup kendi kendime “yoksa bu sefer olmayacak mı?” diye mini bir kriz geçirdim. Meğer sabırsız okur refleksiymiş.
Çünkü sonrası aktı. Hem de nasıl aktı.
Chung yine insan doğasının en karanlık köşelerine elini uzatıyor. Okurken rahatsız oluyorum, tedirgin oluyorum ama bırakamıyorum da. Öyküler bazen gelecekte, bazen şimdi; ama hep bir tuhaflık, hep bir absürtlük, hep bir tekinsizlik var. Gerçeklik sürekli yer değiştiriyor, ben de arkasından bakakalıyorum.
Bu kitap içimi açmadı. İçimi kurcaladı. Ve galiba ben tam olarak bunu seviyorum.
·
160 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.