Yıl 1518, Osmanlının Avrupa’da bir korku öğesi olduğu, Katolik kilisesisinin halkı sömürdüğü, vebanın kol gezdiği, Strasburg’da halk açlıktan perişan haldedir. Kentte yiyecek kırıntısı bile yokken, halk açlıktan hareket eden her şeyi yerken, kilise müthiş bir istifçilik ile sefa sürmekte, ziyafetlerle karın doyurmakta ve gökyüzü imparatorluğunu yeryüzüne indirmenin keyfini sürmektedir. Temiz su yoktur . Bırakın temizliği, içmeye su bulunmaz. Böyle bir dönemde gravür sanatçısının eşi Enneline bebeğini, resmen pislik akan nehre bırakmak zorunda kalır. Acı içinde eve döndüğünde eşinin tesellisi acısını katlandırır. Kendini dışarı atar ve dans etmeye başlar. Komşuları ise açlıktan kızlarını yemiştir.
Bilincin devre dışı kaldığı, salt id haline gelen karısına ve yaptıklarına inanamayan komşu da dansta yerini alır. Dans edenler hızla çoğalır. Bir kentin halkı açlığın, sefaletin pençesinde hiç durmadan dans eder.
Halkı korkutan tek şey Türklerdir. (Bu arada kitapta bolca Türkler geçiyor.) Halk aslında Türkleri tanımıyor. Neye benzediklerini bilmiyor. Şeytanın bir dünya uzantısı gibi kilise tarafından halkı korkutarak sömürmek için kullanılıyor. Kitapta piskopos Martin Luther ile de uğraşıyor. Bu karanlıktan sıyrılmak isteyen öncüler Protestanlığın ışıklarını yakıyor. Kilise insanlardan, cehennemden kurtuluş, cennette yer, günahların affı gibi nedenlerle para topluyor ve kendi iktidarı için gözünü kırpmadan kitleleri katlediyor ve bu suçu Türkler’e atıyor.
Dinin ihtiyaç olmakla birlikte insanların, diğer insanları din kisvesi altında nasıl sömürdüğü ve dinin toplumun afyonu olduğuna yönelik müthiş bir kitaptı.
Ben hayatımda bu kadar korkunç bir yokluk okumadım. Hayatın anlamını sorgularken, insan olmanın bilincinin bile ihtiyaç hiyerarşisinde üstte kaldığını fark ettim. Yüreği okumayı kaldırabilenlere tavsiye ederim.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.