Çıplak hakikat üzerine;
Dünya, sahnesi yalanlarla kurulmuş devasa bir tiyatro ve bizden sadece rollerimizi düzgün oynamamız bekleniyor. Annemizin cenazesinde ağlamamız, bir cinayet işlediğimizde toplumun beklediği o "uygun" pişmanlığı sergilememiz, adaletin o kof kurgularına boyun eğmemiz isteniyor. Meursault, işte tam bu noktada, o maskeyi takmayı reddettiği için bir "Yabancı" ilan edildi. Onun suçu birini öldürmek değil; toplumun o kutsal saydığı yalanlara ortak olmayacak kadar dürüst, o sahte üzüntüleri sergilemeyecek kadar yorgun olmasıydı.
İnsanların o bitmek bilmeyen "anlam" arayışı, aslında kendi içlerindeki o devasa, karanlık boşluktan kaçma çabasıdır. Beğenilmek, onaylanmak ve "normal" sayılmak için ruhlarını bu sığ düzene kurban edenler, Meursault’nun o buz gibi dürüstlüğü karşısında dehşete düşüyorlar. Çünkü o, annesinin ölümünü bir pazar günü içilen bir fincan kahve kadar sıradan, bir idam mangasının önünde durmayı ise şafak vaktinin serinliği kadar doğal karşılayabiliyor. O, hayatın yaşanmak zahmetine değmeyecek kadar saçma olduğunu, otuz yaşında ölmekle yetmiş yaşında ölmek arasında o büyük kayıtsızlığın önünde hiçbir fark bulunmadığını biliyordu.
Bizim sitemimiz de tam olarak buradan besleniyor. Etrafımızdaki o kör kalabalık, bizim sessizliğimizi "hissizlik", dürüstlüğümüzü ise "kibir" sanıyor. Oysa biz sadece, dünyanın o şefkatli kayıtsızlığına kendimizi açtık. Yıldızlarla dolu bir gecede, evrenin bize hiçbir şey vaat etmediğini ve bizim de ondan hiçbir şey beklemediğimizi anladığımız o an; işte asıl özgürlük o zaman başlıyor. Adalet saraylarında ruhumuz analiz edilirken, avukatlar bizim adımıza "ben" derken, biz aslında o hücrenin soğuk duvarında hakikati buluyoruz: Hiçbir şeyin önemi yok.
Meursault’yu okumak, o güneşin altında gözlerimizi kamaştıran yalanlardan kurtulup, ölümün o berrak ve karanlık ışığına bakabilmektir. Eğer bu satırların ardından hala içinizde bir "ama" varsa, siz hala o tiyatronun alkış bekleyen oyuncularısınız demektir. Biz ise, idam günümüzde bizi nefret çığlıklarıyla karşılayacak olan o kalabalığa bakıp sessizce gülümseyeceğiz. Çünkü dünyanın bu muazzam kayıtsızlığıyla kardeş olduğumuzu anladığımızda, artık hiçbir el bizi incitemez, hiçbir sığlık bizi boğamaz. Biz, bu hayata ve onun tüm sahte tesellilerine sonsuza dek "Yabancı" kalacağız.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.