Pat ve Robby arasında geçen bir konuşmadan bir kesit paylaşmak istiyorum:
"(...) Bir şeyi beklemek kadar korkunç bir şey olamaz."
"Anlamıyorsun, Robby. Asıl korkunç olan, insanın bekleyecek bir șeyinin olmaması." (295)
Aynı bu şekil ikisinin birbirini dengelemesi o kadar güzeldi ki. Robby hayata hep umutsuz bakan, onu seven kişiye bile "Neden ben?" sorusunu soran biriydi. Pat ise her anın tadını her an elinden kayıp gidecekmiş gibi tatmaya çalışıyordu. İkisi de orta noktada, birbirlerine iyi geldikleri yerde buluşuyordu.🥹 Ah anlayabildiğim bir durum sanırım