Kitabın baş kahramanı Polikuşka, köyde güvenilmez biri olarak biliniyor geçmişte hırsızlık yapmış, kötü bir üne sahip, içkiye ve kendi zaaflarına yenik düşmüş bir adam. Yine de Tolstoy onu sadece “kötü karakter” olarak sunmuyor; insanın zayıf yönlerini, yaşadığı toplumun acımasız koşullarını ve küçük insanın büyük umutlarını, hayal kırıklıklarını gözler önüne seriyor.
Tanıdığımız tipik Tolstoy tarzı burada da var: sade bir anlatım, ama derin bir psikoloji. Polikuşka’ya hanımının güvenip kasabaya götürmesi için verdiği büyük parayı teslim etme görevi verildiğinde, bu aslında ona verilen ikinci bir şans oluyor adını temizleme, güveni yeniden kazanma fırsatı. Ancak hayat, Tolstoy’un yazdığı gibi düz çizgide gitmiyor. Karakterin içindeki çatışma, çaresizlik, umut ve korku hisleri öyle içten nakşedilmiş ki sayfalar az geldiği halde aklınızda çok şey bırakıyor.
Okurken düşündüğüm ilk şey şu oldu: Bu sadece bir bireyin dramı değil; aynı zamanda dönemin Rusya’sında sınıf ayrımının, yoksulluğun ve insan onurunun kırılganlığının de bir portresi. Tolstoy burda sadece bir hikâye anlatmıyor, aynı zamanda insanın kendiyle hesaplaşmasını ve toplumun ona biçtiği rolleri sorgulatıyor.
Son bölümde olayların yönü beklenmedik bir hâl alıyor bu yüzden buranın içeriğine girmeyeyim; çünkü Tolstoy’un kurduğu atmosferin en güzel yanı, okuyanın kendi iç dünyasında yankı uyandırması. Ama şunu söyleyebilirim: bu kitap beni derinden etkiledi. Sırf kısa diye basit bir eser sanmayın, aksine kısa ama çok güçlü bir etki bırakıyor.
Tolstoy hayata, insan ruhuna ve ahlaka dair çok şey söylüyor bu hikâyede; ve ben Tolstoy’un samimi, acımasız gerçekçiliğini seviyorum. Polikuşka’yı okuduktan sonra uzun süre düşündüm: Hepimizin içinde bir Polikuşka var belki de ikinci bir şansa, anlaşılmaya ve merhamete muhtaç.
·
1 +1'leme
·25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.