Bülbülü öldürmek günahtır; çünkü bülbül kimseye zarar vermez, yalnızca şarkı söyler.”
Bu sözle 
Harper Lee , bana göre masumiyetin ne kadar kolay incitilebildiğini anlatır. Yazar, bu romanında ırkçılığın, adaletin ve ön yargının insanları nasıl etkilediğini bir çocuğun gözünden göstermeye çalışır. Olaylara Scout’un bakışıyla tanık olmak, bu kavramların ne kadar acı ve haksız sonuçlar doğurabildiğini açıkça gösterir.
Tom Robinson’un hiçbir suçu yokken, sadece ten rengi yüzünden adaletin dışında bırakılması bana göre kitabın en can alıcı noktalarından biridir. Yazar, mahkeme sahnesiyle adaletin bile ön yargılardan arınamadığı bir düzeni gözler önüne seriyor.
Atticus’un cesareti, sonucunu değiştiremese bile sessizce doğruyu savunabilmesinde gizlidir. Tom’un cezalandırılmasından sonra içine kapanması, bana bu mücadelenin onun için bir kabulleniş değil, ağır bir yalnızlık anlamına geldiğini düşündürdü. Belki de bu yalnızlık, vicdanının hâlâ susmadığını gösteriyordu.
Kitapta üzerinde durulması gereken bir diğer noktanın, kasaba halkı tarafından “öcü” olarak görülen Boo Radley olduğunu düşünüyorum. Kasaba, onu dışarı çıkmayan ve çocukları korkutan biri olarak tanımlar; bu yüzden hakkında güçlü bir ön yargı oluşmuştur. Ancak kitabın sonunda, Jem yaralandığında evden dışarı çıkıp ona yardım etmesi, Boo’nun anlatılanlardan çok farklı biri olduğunu gösterir. Bu sahne aslında onun kötü değil, aksine merhametli, sadece içine kapanık ve sessiz bir insan olduğunu anlamamızı sağlar.
Özünde 
Bülbülü Öldürmek bize şu mesajı veriyor:
Dünyada dört tür insan var: Biz ve komşularımız gibi sıradan insanlar, Cunningham’lar, Ewell’lar ve siyahiler.”(s.288) Bu cümleden yola çıkarak, yazarın insanları ayıranın gerçekten farklılıklar değil, toplumun yarattığı sınıflar ve ön yargılar olduğunu vurguladığını düşünüyorum; Aslında Harper Lee ‘nin de dediği gibi dünyada tek bir insan türü vardır, o da insandır..
Harper Lee , bana göre masumiyetin ne kadar kolay incitilebildiğini anlatır. Yazar, bu romanında ırkçılığın, adaletin ve ön yargının insanları nasıl etkilediğini bir çocuğun gözünden göstermeye çalışır. Olaylara Scout’un bakışıyla tanık olmak, bu kavramların ne kadar acı ve haksız sonuçlar doğurabildiğini açıkça gösterir.
Tom Robinson’un hiçbir suçu yokken, sadece ten rengi yüzünden adaletin dışında bırakılması bana göre kitabın en can alıcı noktalarından biridir. Yazar, mahkeme sahnesiyle adaletin bile ön yargılardan arınamadığı bir düzeni gözler önüne seriyor.
Atticus’un cesareti, sonucunu değiştiremese bile sessizce doğruyu savunabilmesinde gizlidir. Tom’un cezalandırılmasından sonra içine kapanması, bana bu mücadelenin onun için bir kabulleniş değil, ağır bir yalnızlık anlamına geldiğini düşündürdü. Belki de bu yalnızlık, vicdanının hâlâ susmadığını gösteriyordu.
Kitapta üzerinde durulması gereken bir diğer noktanın, kasaba halkı tarafından “öcü” olarak görülen Boo Radley olduğunu düşünüyorum. Kasaba, onu dışarı çıkmayan ve çocukları korkutan biri olarak tanımlar; bu yüzden hakkında güçlü bir ön yargı oluşmuştur. Ancak kitabın sonunda, Jem yaralandığında evden dışarı çıkıp ona yardım etmesi, Boo’nun anlatılanlardan çok farklı biri olduğunu gösterir. Bu sahne aslında onun kötü değil, aksine merhametli, sadece içine kapanık ve sessiz bir insan olduğunu anlamamızı sağlar.
Özünde Bülbülü Öldürmek bize şu mesajı veriyor:
Dünyada dört tür insan var: Biz ve komşularımız gibi sıradan insanlar, Cunningham’lar, Ewell’lar ve siyahiler.”(s.288) Bu cümleden yola çıkarak, yazarın insanları ayıranın gerçekten farklılıklar değil, toplumun yarattığı sınıflar ve ön yargılar olduğunu vurguladığını düşünüyorum; Aslında Harper Lee ‘nin de dediği gibi dünyada tek bir insan türü vardır, o da insandır..
·
187 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.