Şeker Portakalı, sadece bir çocuk kitabı değil; büyümenin aslında ne kadar can yakıcı bir süreç olduğunu anlatan bir yetişkin romanı. Zeze’yi okurken bazen onun hayal dünyasına gülümsüyor, bazen de bir çocuğun o küçük omuzlarına yüklenen dünyanın ağırlığı altında eziliyorsunuz.
Zeze, etrafındaki yetişkinler tarafından "yaramaz", "şeytanın çocuğu" olarak yaftalanan ama aslında sadece sevilmek ve anlaşılmak isteyen muazzam zeki bir çocuk. Ailesinden gördüğü şiddet ve anlayışsızlık, onu kendi iç dünyasına sığınmaya zorluyor. Hayali arkadaşı Şeker Portakalı fidanı ve sonrasında hayatına giren Portuga, Zeze’nin o sert dünyadaki tek sığınağı oluyor.
Zeze bize toplumun ne kadar acımasız olabileceğini gösteriyor. Bir çocuğun yaramazlıklarının altında yatan o saf merakı ve sevgi açlığını göremeyen koca bir yetişkinler dünyası var. Portugues ile kurduğu bağ, aslında bir insanın başka bir insanın hayatını nasıl güzelleştirebileceğinin en saf kanıtı. Fakat hayatın gerçekleri ve o "erken gelen olgunluk", Zeze’nin kalbindeki o neşeli çocuğu yavaş yavaş öldürüyor.
Kitabın o meşhur sorusu her şeyi özetliyor aslında: "Sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok mu?" Zeze’nin çocukluktan çıkıp acıyla tanıştığı o anları okurken, insanın sosyal çevresinin bir bireyi ,üstelik bir çocuğu, nasıl şekillendirebileceğini ya da nasıl kırabileceğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Duyguların bu kadar yalın ama bu kadar sarsıcı anlatıldığı çok az kitap vardır
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.