kavramı basit bir IQ düşüklüğü değil, modernitenin ve "yüksek kültürün" içine sızmış bir davranış bozukluğu olarak ele alır. Musil’e göre en tehlikeli aptallık, bilgisizlikten değil, aksine zekanın ve eğitimin kibre dönüşmesinden beslenen "yüksek düzeyli" aptallıktır. Yazar, bu türün özellikle toplumsal kalıpların ve ideolojilerin arkasına saklandığını belirterek; insanın kendi yanılabilirliğini unuttuğu anda, en entelektüel söylemlerin bile nasıl birer aptallık aracına dönüşebileceğini keskin bir ironiyle ortaya koyar.