Cesaret, onca imkânsızlığın içinde yaşlanmak zorunda kalan bir çocuğun, aslında bozulmadan kalma hikâyesi. Kahraman, hayatın yükünü çok erken sırtlananlardan. Çocukluğunu yaşayacak zamanı olmamış; oyun çağında sorumluluk, hayal çağında yorgunluk tanımış. Belki de hiç büyüyemeden yaşlanmış bu çocuk… Ama bütün bunlara rağmen, içindeki saf ve çocuksu yan bir yerlerde hep yaşamaya devam etmiş.
Kitap, vazgeçmemeyi süsleyerek anlatmıyor. Tam tersine, bedelini göstererek anlatıyor. “Ciğerin yandığında bile zorla gülümsemek” zorunda kalmanın ne demek olduğunu hissettiriyor. İnsanların çoğu, kendi ocağına ateş düşmeden başkasının dumanını anlamazken, bu hikâye o dumanın içinde nefes almaya çalışanların sesi oluyor.
En etkileyici tarafı şu: Kahraman hiç bozulmuyor, hiç karartmıyor yüreğini. Bu da okuru hem hayran bırakıyor hem de incitiyor. Çünkü bu, güçlü olmanın değil, insanca kalabilmenin ne kadar zor olduğunu gösteren bir hikâye. Cesaret, büyük laflar etmiyor; küçük ama sürekli acıların içinden geçerek, insanın kendini kaybetmeden ayakta kalmasının ne kadar değerli olduğunu sessizce hatırlatıyor.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.