Anlatıcı, Petersburg’un o parlak beyaz gecelerinde yazın güneşin neredeyse hiç batmadığı zamanlarda yürürken hem şehirle hem kendi yalnızlığıyla konuşuyor gibi. Sürekli kendi içini dinleyen, hayaller kuran, dolayısıyla gerçek hayattan bir parça uzak bir karakter bu. Sonra bir köprüde Nastenka ile karşılaşıyor ve işler değişiyor; çünkü hayatında ilk defa duygularını gerçek bir insana yöneltme ihtimali doğuyor.
Bu iki karakterin dört gece boyunca birbirlerine açılması, kısa süren ama yoğun bir bağ kurmaları bence okuru hem umutlandırıyor hem de kalbinde hüzün bırakıyor. Anlatıcının, Nastenka’ya beslediği sevgi saf, derin ve aynı zamanda biraz da kendine ait bir hayalin yansıması gibi. Belki de bu yüzden bu hikâye yalnızca romantik bir aşk değildir; aynı zamanda beklentiler, hayaller ve gerçeklik arasındaki ince çizgiyi okura sorgulatıyor.
Ben okurken şaşırdım; çünkü Dostoyevski gibi derinlikli bir yazarın klasik uzun romanları dışında bile böylesine içeriği yoğun bir öykü yazabileceğini görmek, okuma deneyimini sıradanlıktan çıkarıyor. Anlatıcının hüzünlü yalnızlığı, küçük bir mutluluğu tüm yaşamına bedel sayması, belki de çoğumuzun bir kere olsun hissettiği bir anlık saf mutluluğun büyüklüğü üzerine düşündürdü beni.
Sonunda bu kitap benim için bir aşk hikâyesinden çok gerçek olmayan bağların, insanın kendi içinde kurduğu dünyaların ve hayallerle yaşamayı seçmenin trajedisinin ifadesi oldu. Okuması kısa ama etkisi uzun. Kendi içimde bir yerlere dokundu; belki de bu yüzden benim için unutulmaz bir hikâye hâline geldi.
·
1 +1'leme
·34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.