Çözümsüz BağlarEdebiyat & Roman
Bağlar benim son yıllarda okuduğum en iyi romanlardan biri. Bir çekirdek aile üzerinden müthiş bir roman yazmış yazarımız. Yüz Kitap'ı genelde öykü kitaplarından biliyoruz. Yayınevi külliyatının büyük bir kısmını öyküler oluştursa da arada böyle romanlar da çıkarıyorlar. Roman içinde mektup gibi farklı türlerden de faydalanmış, akıcı ve sade bir dille anlatım oluşturulmuş.
Roman üç bölümden oluşuyor. İlk bölümde çekirdek ailemizin annesi Vanda'nın mektuplarını okuyoruz. Vanda eşi Aldo'nun kendisini aldatması sonrasında ona mektuplar yazıyor. Bu mektuplarda eşi tarafından ne kadar da görülmek istediğini, fark edilmek istediğini görüyoruz. Bir erkek yazarın bu kadar detaylı bir kadın portresi çizmesi de çok etkileyiciydi. Aldatılan bir kadının kusuru kendinde aradığı içli mektuplar beni çok etkiledi. Sürekli bir "acaba benim bir kabahatim mi var?" gibi sorularla bu aldatılmanın sebebi olarak gören bir kadını okuyoruz. Ne yazık ki aldatma vakalarında toplumumuz da genellikle böyle düşünüyor ne yazık ki. Yularını salarsan olacağı bu gibi çirkin söylemler de cabası.
İkinci bölümde ise ailenin babası, aldatan eş Aldo'nun bakış açısından olanları okuruz. Bu terk etme, aldatma olayı üzerinden uzun yıllar geçmiştir. Yazar, bir ileri bir geri giderek aradan geçen uzun yılları anlatıyor. Biten evliliği bu kez aldatan eşin gözünden görüyoruz. O da neden terk ettiğini, geride ailesini bırakıp gittiğini anlatıyor. Bence bu bölümün en etkileyici kısmı ise Aldo'nun terk ettiği eşi Vanda'ya olan teslimiyetiydi. Kimseyi düşünmeden, herkesi ardında bırakan bir adamın sonradan eşine boyun eğişi çok ironik ve etkileyici anlatılmış. Yakın çevremde de tanık olduğum böyle bir durumu edebi bir eserde okumak da çok etkileyici oldu.
Son bölümde ise ailenin en çok etkilenenleri olan çocuklar Sandro ve Ana'nın gözünden okuruz. Kitabı okumamın üzerinden iki yıl geçmesine rağmen bağlar/bağcıklar metaforu hala daha aklımda ve aklımdan çıkacak gibi de görünmüyor. Bir boşanma, bir terk sadece iki kişiyi mi etkiler? Tabiki de hayır. En çok zarar gören her zaman çocuklar olur. Yazarın bu kadar farklı kişinin psikolojisini çok nitelikli anlatması olağanüstüydü. Öte yandan romanın sonuna kadar merak duygusunu körükleyecek ve sonunda da hepimizi şaşırtacak bir finale sahip bir roman. Hem sürükleyici hem süründürücü desem doğru tanım olur bu roman için.
Bu aile bağları denen şey her zaman birbirimizi bağlar mı yoksa kördüğüm haline gelip çözümsüz bir hale mi koyar?
Bağlar 
Domenico Starnone
Bağlar Domenico Starnone19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.