İki kadının hikayesi anlatılıyor. Birinin çocuklarına, diğerinin çocukluğuna olan hasretini konu alıyor. Biri kimsesiz diğeri ise çok yalnız. Kalabalıklar içerisinde kimsesizlik ve yalnızlık ikisinin de birbirinden farklı hayatları fakat benzer olan yaraları. Biri yaşlı, biri genç ikisi de bir boşluğun içinde değer görmek,sevildiklerini hissetmek ve hatırlandıklarını bilmek istiyorlar.
Herkes kendi bakış açısından olaya baktığı zaman, herkes kendisine göre haklı. Önemli olan birbirini anlayabilmek, ben buradayım diyebilmek…Konuşmadan da ruh halinden anlayabilmek. En yakınımızın dertlerine bile derman olamadığımız zamanlardayız.
Eskiden günümüze bozulan değerlerimizi o sıcacık diliyle o kadar güzel değiniyor ki, insan bir an için düşünüyor biz millet olarak nasıl bu hale geldik? Eskiden yaşlılarımıza gösterdiğimiz hürmet, komşuluk ilişkileri,az olanı paylaşmak, bir sofra etrafında sıcacık edilen sohbetler… Sanırım bunlardan eser kalmadı ve geçmişe duyulan özlem gitgide artıyor.
Çok sevdiğim Şermin Yaşar’ın harika bir eserinin daha sonuna geldim. Bir çırpıda okuduğum güzel bir yolculuktu. En kısa sürede okuma listenize alabilirsiniz. Keyifli okumalar…
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.