Kimsesiziz,yaralıyız,bağımsızlığın paryalarıyız biz.Edebiyat
Labirentindeki General, Simón Bolívar’ın Magdalena Irmağı boyunca yaptığı ve ölümüne çıkan son yolculuğu merkeze alan bir roman. Devrimlerin kazanılmış, iktidarların dağılmaya yüz tuttuğu bir anda, Gabo bizi bir zafer anlatısına değil; yavaş, ağır ve kaçınılmaz bir çözülüşe davet ediyor.
Bu kitap benim için Gabo’nun en sevilen romanlarından biri olmadı; ama en göze alınmış metinlerinden biri olduğu kesin. Bolívar burada yüceltilmiş bir ulusal kahraman değil; yorgun, kırgın, bedeni çöken ve giderek, yer yer aciz, savunmasız yalnızlaşan bir insan olarak karşımıza çıkıyor. Gabo’nun yaptığı şey Bolívar’ı küçültmek değil, onu mitten arındırmak. Bilinçli bir karşı anlatıyla, dokunulmaz, yüceltilmiş bir heykeli alıp terleyen, yorulan bir insana dönüştürmek.
Beni en çok etkileyen yanı kurtarıcılık fikrinin sınırlarını göstermesi oldu. Özgürlüğün verilebilen ama her zaman kabul edilmeyen bir şey olması çok sarsıcı geldi..Halkınızın kurtuluşu için mücadele ediyorsunuz, ama onlar kurtarılmak istemiyorsa? Bunun bilincinde değillerse? (“Artık bağımsızlığa sahibiz, General, şimdi onunla ne yapacağımızı söyleyin bize.”) Halk için mücadele etmekle halk tarafından anlaşılmak arasındaki mesafe Magdalena Irmağı kadar uzun.
Büyülü gerçekçilikten bilinçli olarak uzak durmuş Marquez. Okurdan hayranlık değil, etik bir uyanıklık talep etmiş. Umut dağıtmıyor, teselli sunmuyor. Devrim, iktidar ve kurtarıcı figürleri üzerine taşıdığımız kolay kabulleri söküyor. Edebi açıdan kusursuz olmayabilir; ama tarihsel ve ahlaki olarak derin bir cesaret örneği.
·
381 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.