Gölgeler Kraliçesi “Geriye bakmamalıyız… Geriye bakmanın kimseye, hiçbir şeye faydası olmaz. Sadece ileri gidebiliriz.”
Peki gerçekten öyle mi?
Geçmişi ardımızda bırakabilir miyiz, yoksa gelecek dediğimiz şey geçmişin başka bir kılıkta karşımıza çıkması mı?
Gölgeler Kraliçesi, tam olarak bu sorunun etrafında dönüyor.
Bu bir taht hikâyesi gibi başlıyor ama kısa sürede anlıyorsun ki mesele iktidar değil.
Mesele, insanın geçmişiyle birlikte yürümeyi öğrenmesi.
Serinin en güçlü kitaplarından biriyle devam ediyoruz.
Ve bu kitap, karakterlerini hiç acımadan sınava sokuyor.
Aelin’in keskin yapısı, Rowan’ın sadakati, Dorian’ın en büyük savaşı, Arobynn’in sinsiliği, Lysandra’nın öfkesi… Ve daha niceleri. Hepsini tek tek anlatamam ne yazık ki ama kitabın bende bıraktığı etkiyi cümle cümle yazabilirim. Başlıyoruz.
Gölgeler Kraliçesi, yüzeyde bir taht mücadelesi gibi duruyor ama aslında herkesin kendi içindeki savaşı verdiği bir kitap. Taht, güç, savaş… Bunlar sadece zemin. Asıl hikâye, insanların bu zeminde kim olduklarını kaybetmeden kalıp kalamayacaklarıyla ilgili.
Aelin bu kitapta artık kaçmıyor.
Geçmişinden, kimliğinden, taşıdığı isimlerden… Hepsi onu sıkıştırıyor. Onun mücadelesi yalnızca düşmanlara karşı değil; kendi kararlarının sonuçlarıyla da yüzleşmek zorunda kalması. Aelin’in gücü tam da burada sınanıyor. İşte o zaman ateş kim, anlıyoruz. Sevdikleri için ateşin ta kendisi olup her şeyi yakıp kavuruyor.
Yalnız bu kitapta eski Aelin’i aramamanızı tavsiye ederim, çünkü yok.
Acımasız, güçlü, zeki ve biraz da kalp kırıcı…
Peki ya Rowan?
Onun savaşı daha sessiz ama en az Aelin’inki kadar sert. O, gücün yanında durmayı değil, güce eşlik etmeyi öğreniyor. Kontrol etmek yerine güvenmeyi. Bu kitapta Rowan, kılıç sallayan bir figürden çok, sınırlarını yeniden çizen bir karakter hâline geliyor.
Tabii ki diğer kitapta okuduğumuz Rowan ile bu kitaptaki Rowan arasında biraz fark var. Bu kitapta daha âşık, daha korumacı ve Aelin’e daha kıyamayan biri Ve bu dönüşüm göz ardı edilecek gibi değil. Ama bana sorarsanız, diğer kitaptaki Rowan bana daha sahici gelmişti.
Manon…
İşte burası kitabın vicdanı.
Onun mücadelesi taraf seçmek değil; öğretilmiş doğrularla yüzleşmek. Manon’un yaşadığı kırılma sessiz ama kalıcı. Kendi halkı, kendi inançları ve içinden yükselen şüphe arasında sıkışıp kalıyor. Bu kitapta Manon, “Kim olmak istiyorum?” sorusunu sormaya cesaret eden herkesi yakalıyor.
Onun bölümlerini okurken bazen kızdım ama kitabın sonlarına doğru Manon gerçekten benim favorim oldu. Diğer kitaplarda da okumak için can atıyorum. Kitaplarda böyle gri karakterleri okumayı çok seviyorum.
Yan karakterler ise hikâyeyi taşımakla kalmıyor, hikâyenin bedelini ödüyor. Kimisi sadakati seçiyor, kimisi korkusuna yeniliyor; sonrasında cesareti seçiyor. Kimisi de yanlış tarafı bile bile tutuyor. Maas burada kimseyi masum bırakmıyor anlayacağınız. Herkesin elleri kirli. Ve bu kir, kolay kolay çıkmıyor.
Kitapta verilen mücadeleler hep aynı noktada birleşiyor:
Bir şey uğruna savaşırken, başka neleri feda ettiğini fark etmek.
Seçimler hep bir kumar.
Ve evet, bu kitap yoruyor.
Ama iyi kitaplar yormak zorunda.
Çünkü bazı mücadeleler uzaktan izlenmez.
Okur da içine çekilir, taraf olur, bazen yanlış tarafta bile durur.
Gölgeler Kraliçesi, kazanmanın değil, bedel ödemenin hikâyesi.
Herkes okuyabilir mi? Okuyabilir.
Ama herkes kaldırabilir mi? Orası şüpheli.
Aşk, savaş, sadakat ve ihanet…
Hepsi iç içe.
Ve evet, aşk sarmalı yer yer insanı deli edebilir.
Ama bu seriyi sevdiren de tam olarak bu kaos.
Benim için: sert, karanlık ve unutulmaz.
Devam kitaplarını okumak için sabırsızlanmam boşuna değil. O halde serinin 5. Kitabında görüşmek üzere kitaplarla hoşça kalın. 
Sarah J. Maas
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.