İnci (1947), Steinbeck’in en “sade” görünen ama en öfke yüklü metinlerinden biridir. Yazıldığı dönem çok şey söyler:
Kitap, II. Dünya Savaşı sonrası yazıldı. Dünya “zafer” söylemleriyle doluyken Steinbeck şunu soruyordu: “Kazanan kim? Gerçekten insan mı?”
Kapitalizm güçlenmiş, sömürü biçim değiştirmişti. Silah yerine piyasa, zincir yerine borç ve umut vardı.
Steinbeck, savaş sonrası dünyada şunu fark etti: İnsanlar artık silahla değil, vaatlerle yok ediliyordu.
Steinbeck, İnci’yi tamamen hayalden yazmadı.
1940’larda Meksika Körfezi ve La Paz bölgesinde bulunmuştu. Orada yerel halktan şu hikâyeyi dinledi:
Büyük bir inci bulan bir balıkçı, inci yüzünden ailesini, çocuğunu ve sonunda her şeyini kaybeder.
Steinbeck her zaman yoksulların yazarıydı, ama İnci’de tonu daha serttir.
Gazap Üzümleri → kolektif direniş
Fareler ve İnsanlar → kırılgan dostluk
İnci → umut bile tehlikelidir düşüncesi
Bu kitapta Steinbeck neredeyse şunu söyler:
Adaletsiz bir dünyada umut, yoksul için bir tuzaktır.
Bu hikâye, bölgede nesiller boyunca anlatılan bir efsaneydi. Steinbeck bunu aldı ve modern bir trajediye dönüştürdü.
İnci, özünde şu soruyu sorar: Zenginlik gerçekten bir ödül mü, yoksa düzenin yemi mi?
Ve cevabı nettir:
Kino inciyi bulduğu anda özgürleşmez
Tam tersine, görünür hâle gelir
Görünür olan yoksul → avdır
Sonuç olarak İnci, zenginliğin insanı yüceltmediğini, aksine adaletsiz bir düzen içinde onu yok edebileceğini anlatan güçlü bir alegoridir. Steinbeck, umutla başlayan bir hikâyeyi bilinçli bir trajediye dönüştürerek okuyucuyu şu soruyla baş başa bırakır: Gerçek felaket inci mi, yoksa onu arzulatan dünya mı?
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.