Güçlü Bir Atmosfer, Cesur Bir Arayış
Kış Güneşi’ni okumaya başlarken şunu açıkça söylemeliyim: Bu roman benim için heyecan verici bir beklentiyle başladı. Bunun bir nedeni yazarının arkadaşım olmasıydı elbette; ama asıl neden, daha ilk sayfalarda kurulan atmosferdi.
Burgazada’nın rüzgârı eksik olmayan köşkü, gıcırdayan tahtalar, martı çığlıkları, sürekli kapalı tutulan bir oda… Elimde tuttuğum kitap bana şunu düşündürdü: “Bu kez gizemli, psikolojik bir hikâye geliyor.”
Bu beklentiyi sevmemin özel bir sebebi var. Ben, aşk romanına yan tür olarak eklenen gizem ve gerilim unsurlarını —doğru dengelendiğinde— gerçekten etkileyici buluyorum. Bu nedenle ister istemez bazı popüler psikolojik gerilim romanları aklıma geldi; örneğin Hizmetçi.
Bunu bir kıyaslama yapmak için değil, okur refleksimi anlatmak için söylüyorum. Ben o kitapta bile bazı mantık ve karakter tutarlılığı noktalarına takılan bir okurum. Üstelik şunu da eklemeliyim: Yazarın, genel olarak şiddeti seven ya da buna yaslanan bir kalemi olmadığını bildiğim için merakım daha da arttı. “Şiddeti tercih etmeyen bir yazar, bu tekinsizliği nasıl kurmuş olabilir?” sorusu, romanı okurken beklentimi yükselten asıl şeydi. Hikâyenin ilk gidişatı da bu merakı besler gibiydi; ancak ilerledikçe dengelerin farklı bir yöne evrildiğini hissettim.
Romanın en güçlü tarafı hiç kuşkusuz atmosferi. Ada yalnızlığı, köşkün klostrofobik hissi ve kış güneşi metaforu çok yerli yerinde. Özellikle geçmişle hesaplaşma duygusu, suçluluk, bastırılmış acılar ve aile bağlarının insan ruhunda açtığı yaralar oldukça etkileyici aktarılıyor. Yazar, karakterlerin geçmişinde yaşanan travmaların bugünü nasıl zehirlediğini hissettirmeyi başarıyor; bunu yaparken aşırı şiddete ya da kolay çözümlere başvurmaması da ayrıca kıymetli.
Ancak hikâye ilerledikçe, bende yavaş yavaş şu soru oluşmaya başladı:
“Bu roman beni daha çok nereye götürmek istiyor; gizeme mi, aşka mı?”
Karakterlerin çok hızlı kararlar alması, bazı yasakların ya da tuhaflıkların uzun süre sorgulanmaması, okur olarak beni zaman zaman hikâyenin iç mantığından uzaklaştırdı. Burada şunu özellikle söylemek isterim: Bunun nedeni “hikâye kötü” demek değil; tam tersine, eldeki malzemenin çok güçlü olması. Daha sıkı kurulmuş neden–sonuç ilişkileriyle, bu atmosfer çok daha sert ve akılda kalıcı bir yere taşınabilirdi.
Alternatif son fikrini ise cesur buldum. Okura “sen karar ver” demek kolay bir tercih değil. Fakat bu tercihin, özellikle duygusal açıdan ağır olması gereken bazı kırılma noktalarında biraz aceleye gelmiş hissi yarattığını da söylemeden geçemeyeceğim. İlk son, metnin genel ruhuyla daha uyumlu dururken; ikinci son, daha çok bir ihtimal olarak var olmayı tercih etmiş gibi geldi bana.
Şunu net söyleyebilirim: Kış Güneşi, sıradan bir aşk romanı değil. Türler arasında dolaşmaktan korkmayan, alışılmış kalıpların dışına çıkmaya çalışan, samimi ve cesur bir deneme. Akıcı dili sayesinde rahat okunuyor; atmosfer kurma becerisi ise gerçekten güçlü. Ancak böylesi iddialı bir fikirde, denge meselesi her şeyden önemli.
Bir önceki romanı Nisan Yağmuru’nda sonlara doğru kurulan o net matematik, burada biraz daha dağılmış hissettirdi bana. Ama bunu bir geri adım olarak değil; daha zor bir şey denemenin doğal sonucu olarak görüyorum.
Özetleyecek olursam; ben bu romanda, çok ciddi bir potansiyel gördüm. Beklentim daha sert bir psikolojik gizemdi; karşıma daha çok aşka yaslanan bir anlatı çıktı. Bu beklenti farkı, romanla arama mesafe koydu. Ama yazarın şiddetten uzak durarak kurmaya çalıştığı tekinsizlik, atmosfer gücü ve cesareti kesinlikle takdiri hak ediyor.
Daha dengeli bir kurgu matematiğiyle, çok daha çarpıcı romanlar okuyacağımıza inanıyorum. Kalemine sağlık kıymetli 
Aynil Onur Yüksel
Aynil Onur Yüksel5 Yorum
Sevgili yazar arkadaşım.
Uzun ve eğlenceli edebiyat sohbetlerimizden edindiğim izlenim,
sizin,
kitaplar üzerine,
objektif ve tam anlamıyla profesyonel eleştirmen bakış açısıyla yorum yaptığınız şeklinde olmuştu.
Doğrusunu isterseniz
Kış Güneşi’mi okuduğjnuzu söylediğinizde,
bana şöyle hafif bir ürperti geldiğini itiraf etmeliyim. ;)
Notlar ala ala dikkatlice okuduğunuzu ve yeri geldiğinde yapıcı eleştiriler yapacağınızı biliyordum.
Paylaşımınız ekranıma düştüğünde nefesimi tuttum.
“Eyvah! Geliyor gelmekte olan” dedim ve okudum. ;)
Güzel yorumlarınız ve objektif yapıcı eleştirileriniz için çok teşekkür ederim.
Yolu edebiyattan geçenler mutlaka karşılaşıyor; iyi ki yollarımız kesişti.
Rica ederim hocam. Tekrardan yüreğinize sağlık. Umarım yüz yüze geldiğimizde, aldığım notlar üzerine daha yapıcı daha keyifli bir sohbette bulunuruz🙏🌸😇
Hocam sizin yorumları okurken adeta bir köşe yazısı havası içerisinde oluyorum bu konuda elinize sağlık öncelikli olarak bunu söylemek istedim kitap kısmına gelecek olursak benim de okuduğum fazlasıyla da keyif aldığım bir romandı yer yer insanın tüylerini ürpertiyor özellikle de evin ruhu konusunda insan bu ne diyor tabii ki de bu tarz ögeleri sevmeyen biri için çok cazip bir kurgu olarak gelmeyebilir çok daha gerçekçi saf aşk hikayeleri arayanlar için ama gizem kargaşa doğaüstü olaylar aşk bir çok farklı unsur iç içe geçsin diyenler için fazlasıyla hoş bir deneyim olacağına eminim yazarımımızın da emeğine sağlık 
Aynil hocamın kitaplarının geneli akıcı, okur için büyük avantaj.
Severek okuduğum bir kitaptı.Ben ,alternatif sonları sevmiyorum.Bu tabii ki tercih meselesi...
Seveceksiniz hocam, çünkü benim yazdıklarımı henüz okumadınız 😅😅😅
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.