Filozof Ağlamaz, Okur Ağlar1000Kitap
Bu kitap kendini “felsefi derinlik” diye pazarlayıp, aslında popüler psikolojiyle sulandırılmış bir kurgu sunuyor. Nietzsche gibi düşünce dünyasının en sert, en çetin figürlerinden birini alıp; onu koltuğa yatırılmış, terapide iç döken bir karaktere çevirmek… açık konuşayım: karaktere de, okura da biraz saygısızlık.
Roman ilerledikçe felsefe derinleşecek sanıyorsun; ama yok. Cümleler yüzeyde geziyor, meseleler “hayat ne yaaa” tadında kalıyor. Nietzsche’nin düşünsel sertliği törpülenmiş, sanki kişisel gelişim kitabından fırlamış gibi konuşturulmuş. Freud’un dönemine göz kırpan o psikoloji oyunları da “vay be ne zekice” dedirtmiyor; daha çok “bunu bir yerde okumuştum” hissi veriyor.
Kurgunun temposu da ayrı dert: Yer yer gereksiz uzatmalar, tekrar eden iç dökmeler… Kitap ilerledikçe “bir şey olacak mı artık?” diye sayfa çeviriyorsun. Felsefe okuru için sığ, roman okuru için didaktik, iki tarafa da tam oturmayan arada kalmış bir iş.
Özetle:
Bu kitap Nietzsche’ye yaklaşmak isteyen için yanlış kapı. Felsefe okumak isteyenin canını sıkar, roman okumak isteyenin de kafasını. “Derinlik” vaadiyle başlayıp, okuru yarı yolda bırakan, adını büyük koyup içini küçük bırakan bir kitap
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.