Kalbin Yandığı Yerden Doğan Bir AşkDin
Bu kitap, aşkı yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu olmaktan çıkarıp, insanın kendi eksikliğini fark ettiği ve bu eksiklikle hakikate doğru yürüdüğü bir hâl olarak kuruyor. Sinan Yağmur’un dili, okuru duygunun merkezine çekmeye niyetli; anlatı menkıbe ile roman arasında salınırken, metnin kalbi tasavvufî bir arayışla atıyor. Okurken yer yer içe dönük bir itiraf havası hissediliyor; cümleler, okurun duygularına dokunmak için acele etmiyor, yavaş yavaş sızıyor. Dünyevî aşkın kırılganlığı ile ilâhî aşkın dönüştürücü gücü arasındaki o ince çizgi, hikâyelerin arasından sessizce beliriyor. Bu yönüyle metin, bir aşk anlatısından çok, kalbin kendisiyle yüzleşmesine davet gibi duruyor.
Anlatının gücü, okuru öğütlerle kuşatmak yerine, hikâyelerin içinden geçirerek düşündürmesinde yatıyor. Zaman zaman duygusal yoğunluk yükseliyor; bazı pasajlar bilinçli bir taşkınlıkla kalbi zorlamayı seçiyor. Bu coşkunluk herkese aynı ölçüde hitap etmeyebilir; fakat metnin samimiyeti, bu taşkınlığı yumuşatan bir içtenlik taşıyor. Kitap, aşkın yalnızca bir bağlanma değil, bir yanış ve arınma yolu olduğunu hissettiriyor; insanın sevdiği şeylerde kaybolurken aslında neyi aradığını soruya dönüştürüyor. Sayfalar kapandığında geriye kalan, duygunun tortusu değil; kalpte ağır ağır yer eden bir fark ediş ve yumuşak bir uyanış oluyor.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.