Kitap aslında bir psikoloji romanı ama öyle kuru kuru ders anlatmıyor. Bildiğin terapi odasının kapı deliğinden içeri bakmak gibi bir şey.
Mevzu Nedir?
Kitapta üç-dört tane ana karakter var, hepsi de ya terapist ya hasta. Ama işin aslı şu: Yalom abi diyor ki, "Siz bu doktorları, psikiyatrları kusursuz, dertsiz tasasız mı sanıyorsunuz? Alın bakın bakalım onların kafasının içinde neler dönüyor!"
Doktor da İnsan, Hem de Nasıl!: Kitabın en başında bir hoca var, Seymour Trotter. Adam resmen "Hastaya faydam dokunacak" diye etik kural falan bırakmıyor, işi biraz fazla ileri götürüyor. Yani diyor ki; "Doktorun da nefsine hakim olamadığı yerler vardır, onlar da etten kemikten."
Dürüstlük mü, Strateji mi?: Bir diğer karakterimiz Ernest Lash. Bu arkadaş "Ben hastama karşı cam gibi şeffaf olacağım, ne hissediyorsam söyleyeceğim" diyor. Ama kazın ayağı öyle değil! Karşısına onu kandırmaya çalışan, intikam peşinde bir kadın çıkınca işler iyice arap saçına dönüyor.
Paragöz Terapist Olur mu?: Bir de Marshal var ki, sorma gitsin. Adamın gözü hem mevkide hem de zengin hastaların cüzdanında. "Statü sahibi olayım, paraya para demeyeyim" derken başına gelmeyen kalmıyor. Yani Yalom burada "Para ve güç, doktorun bile gözünü nasıl boyar"ı çok güzel anlatıyor.
Bu Kitabın Bize Söylediği Esas Mesele
Hepimiz birer maskeyle geziyoruz. Hastalar yalan söylüyor, doktorlar "ben her şeyi biliyorum" ayağına yatıyor. Kitap bu maskeleri çatır çatır indiriyor.
Terapi dediğin şey sadece doktorun hastayı iyileştirmesi değil; ikisinin beraber düştüğü, beraber kalktığı bir yolculuktur.
"Hastama yardım edeyim" derken nereye kadar gidilir? Nerede durmak lazım? Kitap boyunca bu sorular kafanda dönüp duruyor.
Sonuç Olarak;
Yalom’un Divan'ı, "Hekim, önce kendini iyileştir!" sözünün roman hali gibidir. Okurken hem "Vay be, neler dönüyormuş bu odalarda!" diyorsun hem de kendi iç dünyandaki o küçük yalanlarla yüzleşiyorsun. Sürükleyicidir, dedikodu tadındadır ama sonunda adamı fena düşündürür.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.