Tarih çılgın nehirler gibi akışına devam ediyordu..
Kış Güneşi tarihin kenarında bırakılmış ama yükü ağır bir göçün romanı. Osmanlı'nın Ruslarla giriştiği her çatışmada arada kalan, yenilginin bedelini yurtlarından koparılarak ödeyen Kafkas halklarının hikâyesi. Dağıstan'dan, Kırım'dan, Ahıska'dan başlayan bu yolculuk tek seferlik bir göç değil parçalanan hayatların, yarım kalan yerleşik düzenlerin ve yeniden yeniden başlama mecburiyetinin anlatısı.
Ümran Dağaşan Özlük, göçü yalnızca bir yer değiştirme olarak ele almıyor. Kış Güneşi'nde göç; köklerinden sökülmek, tutunduğunu sandığın toprağı bir kez daha bırakmak ve her defasında "burada kalabilir miyiz?" sorusuyla yaşamak demek. Otacı ailesi, Kafkaslar'dan yola çıkıp yıllar içinde farklı coğrafyalarda kısa süreli yerleşik hayatlar kuran, ardından yeniden göç etmek zorunda kalan bir ailenin hafızasına dönüşüyor. Nihayetinde Erzurum Oltu'ya uzanan bu uzun yol, aslında bitmeyen bir arayışın son durağı.
Romanın merkezindeki Otacı ailesinin bağları bana çocukluğumda izlediğim Küçük Ev dizisini hatırlattı. Zorluklara rağmen birbirine tutunan, sevgiyi ve dayanışmayı hayatta kalmanın bir yolu hâline getiren sıcak bir aile yapısı. Yazar, bu aile üzerinden göçün yarattığı psikolojik travmaları, kayıpları ve yeniden hayata tutunma çabasını yalın ama sarsıcı bir dille aktarıyor. Döneme ait tarihsel bilgiler ise anlatının içine ustalıkla serpiştirilmiş.
Kitabın kapağında 
İlber Ortaylı'nın "Türkiye halkının dramı henüz edebiyatın konusu oluyor" cümlesi yer alıyor. Kış Güneşi, bu tespitin altını dolduran bir roman olarak, tarihin resmî satırlarında eksik kalan insan hikâyesini tamamlıyor. Kuru tarih bilgisinin ötesine geçerek, göçün soğuğunu, belirsizliğini ve tanımadığın toprakları yurt kılma çabasını hissettiriyor.
Kış Güneşi, Kafkaslar'dan başlayıp Erzurum Oltu'ya uzanan uzun ve sancılı bir yolun hikâyesi. Ama aynı zamanda hatırlamanın, unutmamanın ve köklerini kaybetsen bile insan kalabilmenin romanı. Devamını merakla beklediğim, zihnimde iz bırakan bir anlatı oldu..Roman
Kış Güneşi tarihin kenarında bırakılmış ama yükü ağır bir göçün romanı. Osmanlı'nın Ruslarla giriştiği her çatışmada arada kalan, yenilginin bedelini yurtlarından koparılarak ödeyen Kafkas halklarının hikâyesi. Dağıstan'dan, Kırım'dan, Ahıska'dan başlayan bu yolculuk tek seferlik bir göç değil parçalanan hayatların, yarım kalan yerleşik düzenlerin ve yeniden yeniden başlama mecburiyetinin anlatısı.
Ümran Dağaşan Özlük, göçü yalnızca bir yer değiştirme olarak ele almıyor. Kış Güneşi'nde göç; köklerinden sökülmek, tutunduğunu sandığın toprağı bir kez daha bırakmak ve her defasında "burada kalabilir miyiz?" sorusuyla yaşamak demek. Otacı ailesi, Kafkaslar'dan yola çıkıp yıllar içinde farklı coğrafyalarda kısa süreli yerleşik hayatlar kuran, ardından yeniden göç etmek zorunda kalan bir ailenin hafızasına dönüşüyor. Nihayetinde Erzurum Oltu'ya uzanan bu uzun yol, aslında bitmeyen bir arayışın son durağı.
Romanın merkezindeki Otacı ailesinin bağları bana çocukluğumda izlediğim Küçük Ev dizisini hatırlattı. Zorluklara rağmen birbirine tutunan, sevgiyi ve dayanışmayı hayatta kalmanın bir yolu hâline getiren sıcak bir aile yapısı. Yazar, bu aile üzerinden göçün yarattığı psikolojik travmaları, kayıpları ve yeniden hayata tutunma çabasını yalın ama sarsıcı bir dille aktarıyor. Döneme ait tarihsel bilgiler ise anlatının içine ustalıkla serpiştirilmiş.
Kitabın kapağında İlber Ortaylı'nın "Türkiye halkının dramı henüz edebiyatın konusu oluyor" cümlesi yer alıyor. Kış Güneşi, bu tespitin altını dolduran bir roman olarak, tarihin resmî satırlarında eksik kalan insan hikâyesini tamamlıyor. Kuru tarih bilgisinin ötesine geçerek, göçün soğuğunu, belirsizliğini ve tanımadığın toprakları yurt kılma çabasını hissettiriyor.
Kış Güneşi, Kafkaslar'dan başlayıp Erzurum Oltu'ya uzanan uzun ve sancılı bir yolun hikâyesi. Ama aynı zamanda hatırlamanın, unutmamanın ve köklerini kaybetsen bile insan kalabilmenin romanı. Devamını merakla beklediğim, zihnimde iz bırakan bir anlatı oldu..··
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.