Kitap aslında benim için 2025 senesinin son kitabıydı ancak şu son zamanlar hayatım öylesine dolu bir zihinle geçiyor ki kitabın yorumunu yazmak hiç kolay olmadı özellikle insanın zihnini toplayıp kitaba dair hislerini kelimelere dökmesi hayli zorlayıcı bir süreç. Gelelim kitaba öylesine duru öylesine sakin ilerliyor ki insanı en çok da bu sarsıyor sanırım. 3 kuşak kadının yani anneanne, anne ve torun üçgeni içerisinde ilerleyen eser okurken kuşak çatışmalarının, hangi dönem olursa olsun kadın olmanın nasıl zor olabileceğinin ya da yapılan fedakarlıklar ile insanın kendi hayatının ne kadarından vazgeçebileceğini gözler önüne seriyor. Aslında hiç uzak olmayacağımız bir yaşama şöyle bir göz atar gibiyiz, babasız büyümüş bir kızın yaptığı tercihler ile nasıl da bilinçaltında eksikliğini hissettiği şeylerin açlığını yaşadığını gösteriyor bir noktada. Aşk zamanla hastalıklı bir duyguya dönüşebilir mi, sevmek ödün vermek midir ya da aşk için fedakarlık yaptıkça kendimizden eksildiğimizi göremeyecek kadar kör olmak en başından bizim tercihimiz midir kestiremiyor insan.
Unutabilmek var bir de, aslında ne büyük bir lütuf ama insan bunun değerini hiç anlamıyor. Bazen en çok da unutamamak yoruyor, yaralıyor, nefesini kesiyor, devam etmene izin bile vermiyor ama bir şekilde yaşıyoruz.
Aileniz veya ebeveynleriniz hakkında yıllarca size söylenmiş şeylerden öte bir gerçeklik olduğunu öğrenseydiniz tepkiniz tam olarak nasıl olurdu? Bunu da tamamen tesadüfen annenizin bir uyurgezer olduğunu keşfettiğiniz sırada öğrenseydiniz kaçınılmaz bir şok etkisi olurdu eminim ki. Bilinmeyen bir uyurgezerlik yaşayan bir anne ve o annenin yıllardır içinde sakladığı onca gerçekler… Eksik kalmış bir hayat, söylenmemiş sözler veya hissetmeye bile korkulan bastırılmış duygular ile koca bir yaşamın çatlaklarından sızan anne ve evlat farketmeksizin kadınların çağa meydan okuyan isyanına tanık oluyoruz.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.