Acaba, insan kendi mutluluğundan ne kadar sorumludur, onu düşünmeye başladım.
-Geçenlerde bir arkadaşımla konuşuyordum. Şimdi ikinci evliliğini yaşıyor. İlk karısıyla ikinci karısı arasında çok önemli bir fark olduğunu ifade etti.
-Aradaki fark neymiş?
-Birinci karısı olayların çabucak etkisi altında kalıp, kızar veya üzülürken, ikinci karısı olaylar ne olursa olsun, mutlu olmayı başarabiliyormuş.
-Nasıl başarıyormuş?
-Mutlu olmanın bir seçim olduğunu söylüyormuş. Kocasına, "Ben mutlu olmaya kendimi adadım; bu yönde kendimi eğittim," diyormuş.
"Karısını bana anlatırken şöyle: diyor: "Her gece yatmadan önce hayatında iyi olan, sağlıklı olan şeyleri düşünür ve onlar için teker teker şükreder. Günün son düşünceleri, hayatında iyi olan şeylerin düşünceleridir."
-Ne şanslı bir adam!
-Niçin yalnız adam. Bence, ne şanslı bir aile! O ailede yetişen çocukları düşün. Mutluluğun dış olaylardan çok, bizim olaylara bakış tarzımızda, olaylara verdiğimiz anlamda yattığını gözleyerek büyüyorlar.
-En önemlisi, olaylara verdikleri anlamdan sorumluluk almasını da öğreniyorlar. Bu bilinçte olan insanlar çevremde o kadar az ki!
-Benim çevremde de. Aradaki farkı görebiliyorsunuz, değil mi? Şu iki insan arasındaki farkı söylemek istiyorum: Bir insan yaşam felsefesi olarak, olayların insanı mutlu ettiğine inanmış durumda. Mutluluğun kaynağı, insanın dışındadır, olup bitenler, söylenenler, alınanlar, satılanlar ve benzeri şeyler insanı mutlu edebilir veya mutsuz edebilir diye düşünüyor.
-Hocam, itiraf ediyorum, şu ana kadar, şu dakikaya kadar ben de böyle düşünüyordum; bunun dışında başka bir bakış tarzının olabileceği aklıma dahi gelmiyordu.
Savaşçı
Doğan Cüceloğlu
Savaşçı
Doğan Cüceloğlu·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.