Suç ve Tövbe1000Kitap
Bu kitap boş değil. Okurken “klasik işte, ağırdır” deyip geçilecek bi şey değil. Dostoyevski resmen insanın kafasının içine giriyor. Raskolnikov üzerinden vicdanla egonun kavgasını izletiyor.
Raskolnikov kendini “özel insan” sanıyor. Büyük adamların suç işleyebileceğini düşünüyor. Sonra gidip cinayet işliyor ama olay bitmiyor. Asıl film ondan sonra başlıyor. Vicdan peşini bırakmıyor. Kimse bir şey demese bile insan kendi içinde yargılanıyor. Kitap bana şunu hissettirdi:
Suçtan kaçabilirsin belki ama vicdandan kaçamıyorsun.
Sonya karakteri var, çok temiz, çok saf. Raskolnikov’un içindeki karanlığı yumuşatan tek kişi gibi. Kitap boyunca “tövbe, yüzleşme, pişmanlık” meselesi çok net veriliyor. Dini ya da ahlaki altyapısı olan biri okuduğunda daha da derin hissediyor bence.
Aksiyon bekleyen sıkılabilir. Bu kitap kovalamaca değil, iç hesaplaşma kitabı. Yavaş ilerliyor ama düşündürüyor. Okurken insan ister istemez kendine soruyor:
“Ben olsam ne yapardım?”
“Bir hatanın yükü insanın omzunda ne kadar ağır olur?”
Kısaca:
Okuması kolay değil ama bıraktığı etki ağır.
Vicdan, suç, tövbe ve insanın kendiyle savaşı üzerine sağlam bir kitap.
Klasik olmasının sebebi varmış, okurken anladım.
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.