Dokunmadan ,Nermin Yıldırım'ın kaleminden okuduğum ilk kitap oldu.Daha önce tanışmadığımız için üzgünüm ama her şeyin bir zamanı olduğu gibi her kitabın da doğru bir zamanı var.
Adalet o kadar sevdim ki seni.Her birimiz gibi hayattaki yerini bulmaya çalışıyorsun. Adalet'in şu hayattaki tek arkadaşı Hülya ve tabii Sadi Seber.
Sadi Seber sen nasıl bir karaktersin ya... Hani insan anlatmasa bile anlaşılmak ister ya,yargılanmadan sevilmek Sadi Seber tam olarak öyle birisi.
Kitabı okurken kendimden yerler bulduğum o kadar oldu ki.Yeri geldi Adalet'le birlikte ağladım,sinirlendim ,kızdım ve aradım.
Hayatı hiç bitmeyecek sanıyor, türlü arayışlara giriyoruz.Ararken de kendimizi unutuyoruz,amacımızı ,neyi istediğimizi.
İncelememi bir alıntıyla bitirmek istiyorum.
Adalet'in de dediği gibi:" Bir hayatım daha olsa korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm ,varsın solsun sonunda.Bir omuz ısıtırdım ,varsın gitsin sonunda. Dokunurdum.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.