Orhan Pamuk, Masumiyet Müzesi'nde bizi Kemal’le birlikte 1970’lerden başlayıp İstanbul’un sokaklarında dolaştırıyor, aynı zamanda okuyucuyu yıllar içinde ilerleyen bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Kitabı okurken sadece bir hikâyeyi değil, adeta bir dönemi yaşıyorsunuz.
İlk bakışta, biraz kleptomani, takıntılı ve hatta hastalıklı bir aşk hikâyesi gibi görünse de, alt metninde 70’lerden 90’lara kadar Türkiye’nin hem siyasi hem de sosyo-kültürel dönüşümünü, hikâyenin akışını bozmadan anlatması kitabın en etkileyici yanlarından biri. Ayrıntılara verilen önem ve romanın gerçek hayatta kurulmuş bir müzeyle desteklenmesi, eseri çok daha güçlü ve unutulmaz kılıyor.
Ancak hikâyeyi tamamen Kemal’in bakış açısından okuduğumuz için Füsun’u çok yakından tanıyamıyoruz. Hatta Kemal’in de onu gerçekten tanıyabildiğini düşünmüyorum. Daha çok, Füsun’un temsil ettiği bir surete saplantılı şekilde bağlanan bir karakter görüyoruz.
Kemal’in yaklaşık sekiz yıllık süreci anlattığı bölümlerde tekrarlar ve detaylar zaman zaman kitabı ağırlaştırıyor gibi hissettirse de, aslında bu anlatım Kemal’in ruh halini, takıntılarını ve kleptomanisini okuyucunun zihnine güçlü bir şekilde kazıyor. Kitap boyunca sanki Kemal ve Füsun’la aynı evde oturmuş, aynı duyguları yaşamış ve aynı havayı solumuş gibi bir deneyim hissediliyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.