Stefan Zweig`ın okuduğum ilk eseridir. Bir kitap fuarında biri önermişti, iyi ki de önermiş.
Üslubu genel olarak akıcı ama ruh tasvirleri ön planda hatta bazen ruh tasvirleri sebebiyle konudan kopabiliyorsunuz. Hofmiller`in Edith`e karşı olan acıma duygusu, sorumluluk hissi... O kadar güzel aktarılmış ki... O iki türlü acıma duygusunun tehlikeli olanını seçmişti Hofmiller.
Psikolojik bir roman. Bir davranışın nedenleri ve sonuçları roman haline getirilerek anlatılmış gibi, tavsiye ederim.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.