Son zamanlarda tekrardan popüler olan Frankenstein. Biz de bu akıntıya kapıldık sanırım ama kendi tarzımızla, kitapla.
Frankenstein aslında tanrı ve yaratılan arasındaki ilişkiyi konu alan bir kitap. Ne kadar bir bilim insanının deneyinin sonucunda olan bir karakteri görüyor olsak da aslında yaratılanın herkes tarafından, hatta tanrısı tarafından bile dışlanmasını okuyoruz. Bilim insanımız Frankenstein bilime aşırı meraklı bir arkadaşımız, öğrenmeyi çok seviyor, bilinmeyeni bilmeye çok ilgi duyuyor ve sürekli olarak bunun üzerine gidiyor. Dostumuz kendini bir üniversiteye atıyor, öğrenci oluyor ve devamındaysa kendi çalışmalarını yapmaya başlıyor. Bu çalışmaların en sonuncusu olarak beşeri bir varlığın bir canlı yaratıp yaratamayacağına merak salıp başlıyor deneylerine. Bu işe o kadar hırsla sarılıyor ki yarattığı canlının ne kadar çirkin ve ucube, kitap bu tabirleri kullanıyor, olduğunu yarattıktan sonra anlıyor. Aslında her şey bundan sonra başlıyor; tanrı olarak kendi yarattığından kaçıyor, ondan tiksiniyor, görmek dahi istemiyor. Yaratığımız laboratuvardan çıkıyor ve kendi halinde dışarıya salınıyor. Tabii ki de yaratıcısının bile tiksindiği yaratığımızdan onu gören herkes de tiksiniyor, iyilikler yapıyor fakat sırf görüntüsü yüzünden toplumdan dışlanıyor, taşlanıyor, hatta silahla bile vuruluyor. Hatta belki dünyanın en iyi insanlarından oluşan bir aile bile onu görünce dövmeye çalışıyor (aslında çok üzücü bir sahne ama hayal ettiğimde aşırı gülmüştüm...). Toplumda kendini bulmaya çalışan yaratığımız kendini iyi olarak değil kötü olarak var etmeye başlıyor, çünkü başka ne kaldı ki elinde? "Hiçbir bağım ve sevgim olmazsa, payıma düşen nefret ve kötülük olmalı." diyor kendisi. Tanrısıyla, Frankenstein'la konuşup kendine bir eş yaratmasını istiyor ve Frankenstein da kabul etmiyor. Bu noktadan sonra ise nihai amacı Frankenstein'a yaşatabileceği en büyük acıyı yaşatıp intihar etmek oluyor.
Kitap bize aslında burada yaratığımızın yaptıklarının haklı olup olmadığını sorgulatıyor. Hayatı boyunca iyilik yapmasına rağmen sırf görüntüsü yüzünden insanların onu dışlaması, ondan kaçması, ona şiddet uygulaması ve tüm bunların sonucunda da karakterimizin gerçekten canavara dönüşmesi. İnsan kötü mü doğar yoksa insanı kötü yapan toplum mudur? Tam olarak bunu sorgulatıyor kitabımız.
Kitap, insanı bazı şeyleri düşünmeye itiyor, belki halihazırda kafasının bir tarafında olan düşünceleri masaya sermesini sağlıyor. Ben okurken gayet keyif aldım, akıcı bir kitaptı, en azından bir şans verilmesini öneririm. Bol kitaplı, keyifli günler dilerim efenim, sakın ola aysız bir gecede dışarıya çıkmayın, her zaman gölge ve su bulmanız dileğiyle.
-"Ah! Yıldızlar, bulutlar ve rüzgâr hepiniz benimle alay etmek için varsınız; bana acıyorsanız, duyguyu ve anıları yok edin; bırakın sıfırlanayım; yoksa gidin, gidin ve beni karanlığa terk edin."-
Orta Dünya Kitap Kulübü 4. Kitap, Şubat 2026
·
178 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Frankenstein'a göndermek istediğim o video youtu.be/jutbhSsFZXo?si=... (affınıza sığınarak) ben bu incelemeyi neden baştan sona gülerek okudum ya.Akıllara gelen bir
"-Abla demlikte çay biter de tadın kaçar ne yapacağını bilemezsin ya tam öyle bir anda geldin
-yooo hiç de öyle değildik."
Türk Drizzt
Türk Drizzt