GünaydınAlıntı
Aferin Montaigne iyi ''deneme''ydi..
Denemeler’i okurken aslında bir kitap değil, bir insan zihniyle baş başa kaldığımı hissettim. Montaigne, bana bilgi aktarmaktan çok, kendisiyle birlikte düşünmeyi teklif ediyor. “Ben ne biliyorum?” sorusu kitabın her satırında yankılanıyor ve bu samimiyet, eseri yüzyıllar geçmesine rağmen hâlâ canlı tutuyor.
Bu kitapta en çok dikkatimi çeken şey, Montaigne’in kendisini merkeze almaktan çekinmemesi oldu. Kendi korkularını, zaaflarını, alışkanlıklarını ve çelişkilerini açıkça anlatıyor. Bunu yaparken kibirli değil; aksine, insan olmanın kusurlu taraflarını kabullenmiş bir bilgelik sergiliyor. Kendini anlatırken aslında bütün insanlığı anlattığını fark ediyorum. Ben de okur olarak, onun satırlarında kendimden parçalar buluyorum.
Denemeler’in dili ve yapısı da bana oldukça özgür geldi. Konular arasında keskin sınırlar yok; ölümden dostluğa, eğitimden alışkanlıklara doğal bir akışla geçiliyor. Bu da bana, düşünmenin her zaman düzenli ve sistemli olmak zorunda olmadığını hatırlattı. Montaigne, düşüncelerini kesin doğrular olarak sunmuyor; aksine, yanılabileceğini kabul ederek yazıyor. Bu yaklaşım, kitabı didaktik olmaktan çıkarıp içten bir sohbet havasına sokuyor.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.