Canımı yaktın London1000Kitap
İncelemeye geçmeden önce şunu anlatmak isterim.
Kitapta insanların kıyafetlerine göre yargılandığı bir bölüm var. Okurken bir anda kendi hayatıma gittim.Ben köyde doğup büyüdüm. Üniversiteye gittiğimde, sadece kıyafetimden dolayı yüzüme karşı “kesin köyden gelmiş” dedikleri zamanlar oldu. Şaka gibi söylendi belki ama insanın içine oturuyor. Seni sen olduğun için değil, nasıl göründüğün için değerlendirdiklerini fark ediyorsun.
O sayfaları okurken, Jack London sanki benim yaşadıklarımı yazmış gibiydi. O kadar benimsedim ki o bölümleri, kitapla aramda görünmez bir bağ oluştu.
Aklıma Yüzüklerin Efendisi’nden bir sahne geldi. Gandalf, Gollum’un yüzükle olan ilişkisini anlatırken, “Onu hem çok seviyor hem de ondan nefret ediyor” gibi bir şey söylüyordu.
Bu kitapla benim ilişkim de tam olarak öyleydi.
Okudukça zorlandım, etkilendim, içim doldu ama bırakmak da istemedim. Hem bitsin istiyordum hem bitmesin .Dayanamadım, bitirdim.
Şimdi gelelim asıl incelememize.
Ama önce şunu söylemek isterim ....
Uçurum İnsanları’nı okurken kendimi Londra sokaklarında dolaşıyor gibi hissettim. Soğuk kaldırımların üzerinde, karanlık arka sokaklarda, aç insanların arasında yürüyordum sanki. Islak duvarlar, kararmış yüzler, bitmeyen bir yorgunluk…
Jack London bizi süslü cümlelerle kandırmıyor.
Bizi doğrudan gerçeğin içine atıyor.
Açlığı, umutsuzluğu, dışlanmayı, yok sayılmayı bütün çıplaklığıyla gösteriyor.
Kitapta bir yerde insanlar için Tanrı’dan, cennetten bahsediliyor. Ama öyle bir anlatıyor ki şunu hissediyorsun: Karnı aç olan bir insan için cennet bazen sadece sıcak bir çorbadır. Tanrı bazen bir parça ekmektir. İnanç bile açlık karşısında zayıflayabiliyor.
Bir başka yerde şu cümle çok çarpmıştı beni:
“Sarhoş bir insanın değeri cebindeki parası kadardır.”
Ne kadar acı bir gerçek…
İnsan, insan olmaktan çıkıyor. Parası varsa değerli, yoksa görünmez oluyor. Sarhoşsa, yoksulsa, düşmüşse… kimse umursamıyor.
Jack London bunu anlatırken yargılamıyor, süslemiyor. Olduğu gibi gösteriyor.
Bu yüzden kitap çok gerçek.
Bu yüzden çok sarsıcı.
Uçurum İnsanları sadece fakirliği anlatan bir kitap değil. İnsanların nasıl sistemin altında ezildiğini, nasıl yalnız bırakıldığını, nasıl kaderine terk edildiğini anlatan bir kitap.
Bazıları Martin Eden’ı Jack London’ın en iyi eseri olarak görür. Çok iyi bir roman, kabul. Ama benim için en etkilisi kesinlikle Uçurum İnsanları.
Bir yerde “Charles Dickens okumak ayrıcalıktır” diye bir söz görmüştüm.
Bence bu cümleyi Jack London için de kullanabiliriz.
Çünkü onu okumak, başka hayatlara dokunmaktır.
Görmediğin insanların acısına tanık olmaktır.
Bu kitabı okurken bazen dalıp gidiyordum. Aklım Londra sokaklarındaydı. Yüzüm düşüyordu. “Neyin var?” diye soruyorlardı.
Ne diyebilirdim ki?
“Aklım aç insanlarda, sokakta yatanlarda, unutulanlarda…”
Anlamazlardı.
Ama bu kitap beni anladı.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Herkesin anlatamadığı bir hikâyesi var.
Herkesin görünmeyen bir yarası var.
Ve bazen bir kitap, sana “yalnız değilsin” der.
·
1.165 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yaşanmışlıkla buluşan her cümle ağırdır. Kıyafete, aksana, kökene bakarak yapılan yargı, en ilkel olanı bana göre. ve otomatik refleks ile maalesef hepimiz bu yanılgılara kapılıyoruz çoğu zaman. Emeğinize sağlık çokça kalpten bir inceleme okudum 🌸
Ben Jack London a Jack demem Martin derim. O Martin dir, anlattıklarında kendinizi bulabilirsiniz öyleyse siz de bir zamanlar en azından ezilenlerden veya hor görülenlerdendiniz. Yani O bazen herkes tir bazen de sadece siz.
Müthiş bir inceleme, elinize sağlık. Lakin haddim olmasa da kaleminize dair bir şey dikkatimi çekti söylemek isterim. Ben burada özellikle incelemeleri okurum. Bugüne değin gördüğüm en iyi "analitik" incelemelerden sizinki. Sosyolojik tahayyül konusunu bana kalırsa iyi öğrenmişsiniz, üstüne yazım konusunda mahirsiniz. Durumunuzu bilmediğimden yazıyorum kusura bakmayın, imkânınız varsa lisansüstüne yönelin. Zihin haritası oluşturuyorsunuz kendinize. Çıkarımlar yapmak önemli. Ama bunu yaparken bağ kurmak zordur. Kolay gözükse de. Elinize sağlık. Keyifli okumalar.
