Hüzünlü âmâ sonu bol bol tebessüm ettiren bir eser.Alıntı
Hikâye, küçük yaşına rağmen kemana karşı büyük bir yetenek ve sevgi besleyen bir çocuğun yaşamını anlatır.
Küçük kemancı, yoksul bir ailede büyür.
Maddi imkânsızlıklar içinde yaşasa da en büyük mutluluğu kemanıdır.
Onun için keman yalnızca bir müzik aleti değil; duygularını ifade ettiği, hayallerini yaşattığı ve zorluklardan uzaklaştığı bir dosttur...
Küçük kemancı çoğu zaman yalnızdır. Çevresindeki insanlar onun müziğe olan tutkusunu tam olarak anlayamaz.
Kimileri müziği gereksiz görür, kimileri ise onun bu hayalinin boş bir uğraş olduğunu düşünür.
Ancak o, bütün bu olumsuz düşüncelere rağmen keman çalmaktan vazgeçmez.
Sokaklarda, evinin önünde ya da küçük toplulukların karşısında çalar.
Çaldığı ezgiler dinleyenleri etkiler; kimi zaman hüzünlendirir, kimi zaman umut verir...
Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde küçük kemancı, müzik sayesinde hem kendi hayatını hem de çevresindekilerin bakış açısını değiştirir.
İnsanlar onun azmini ve kararlılığını gördükçe ona daha çok saygı duymaya başlar.
Müziğin birleştirici ve iyileştirici gücü açıkça hissedilir...
→ Verilmek İstenen Mesaj;
İnsan, ne kadar zor şartlarda olursa olsun, sevdiği şeyin peşinden giderse başarıya ulaşabilir.
Sanat ve müzik, insanın iç dünyasını iyileştiren güçlü bir araçtır...
··
1 +1'leme
·418 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.