Pia Mater benim için bir olay romanından çok bir bilinç romanı. İsmi bile başlı başına bir metafor: Beyni saran en ince zar. Yani insanın en korunaksız, en hassas katmanı. Roman da tam olarak burada dolaşıyor; karakterlerin görünen yüzünde değil, iç dünyalarının en savunmasız yerinde.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey atmosfer. Okurken sürekli bir gerilim var ama bu gerilim bağırmıyor. Sessiz, sinsi ve içe doğru ilerleyen bir baskı hissi yaratıyor. Sanki karakterin zihnine giriyor ve onunla birlikte düşünmeye, onunla birlikte şüphe etmeye başlıyorsun.
Yazar, travmayı ve kimlik arayışını doğrudan anlatmıyor; okura hissettiriyor. Özellikle bilinç akışı ve iç monologlar, hikâyeyi klasik bir anlatının dışına taşıyor. Bu açıdan bakınca Pia Mater, olay örgüsünden çok psikolojik çözümlemeleriyle ayakta duruyor.
Karakterler kusurlu, hatta zaman zaman rahatsız edici. Ama bu bilinçli bir tercih. Çünkü kitap, “iyi” ya da “kötü” insanları değil; kırılmış, bastırılmış ve kendini anlamaya çalışan insanları anlatıyor.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.