İdrakin Kaybolduğu Yerde İnancın SınavıDin
“Aklın Cinneti: Deizm”, Osman Nuri Topbaş Hocaefendi’nin, modern zamanlarda aklın sınırlarını aşarak kalbi devre dışı bırakma teşebbüsüne karşı kaleme aldığı mühim bir ikaz kitabı. Bu eser, aklı küçümseyen değil; aklı yerli yerine koyan bir bakış sunuyor. Okurken şunu hissediyorsun: Aklın değeri inkâr edilmiyor, fakat aklın tek başına mutlak ölçü hâline getirilmesinin insanı nasıl savurduğu gösteriliyor.
Kitapta deizm, sloganlarla çürütülmeye çalışılmıyor. Daha çok, insanın yaratıcıyla bağını kopardığında iç dünyasında oluşan boşluk anlatılıyor. “Sadece akılla yetinmek” iddiasının, kalbi ve vahyi devre dışı bıraktığında insanı nasıl bir yalnızlığa sürüklediği, sade ama derin örneklerle izah ediliyor. Okudukça, modern çağın gürültüsü içinde insanın nasıl yavaş yavaş manevî bir yetim hâline geldiğini fark ediyorsun.
Hocaefendi’nin üslubu burada da sert değil; fakat uyarıcı. Suçlayan bir dil yok, çağıran bir dil var. Deizme kayan zihinlere karşı öfkeyle değil, merhametle yaklaşan bir ton hissediliyor. Bu da eseri bir tartışma metni olmaktan çıkarıp, kalbi diriltmeye çalışan bir davet hâline getiriyor. Okuyan kişi, başkalarını yargılamaktan çok kendi zihnini yoklamaya başlıyor: Ben aklımı nereye koydum, kalbimi nereye bıraktım?
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu: İnancın, sadece bilgi meselesi değil; yöneliş meselesi olduğunu hatırlatması. İnsan bazen bildiği hâlde uzaklaşabiliyor. Çünkü kalp susuz kalıyor. Bu eser, o susuzluğun nedenlerini ve nelerle giderilebileceğini işaret ediyor. İnancı savunmaktan çok, inancı diri tutmanın yollarını hatırlatıyor.
Bu kitap, tartışma sevenler için polemik malzemesi değil; iç muhasebe yapmak isteyenler için bir durak gibi. Okudukça insanın zihni berraklaşıyor, kalbi de kendi payına düşen nasihati alıyor. Özellikle bu çağda, “aklıma yatmıyor” cümlesini sık kuran herkesin kendine dönüp bakması için iyi bir vesile.
Özetle: “Aklın Cinneti: Deizm”, aklı inkâr etmeden, aklı putlaştırmadan; kalbi ve vahyi yeniden merkeze davet eden bir eser. Okuduktan sonra insanın içinden şu cümle geçiyor: Akıl bir yol, ama istikamet olmadan yol insanı menzile götürmüyor…
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.