Ayaşlı İbrahim’in dokuz odalı evinde kalan insanların günlük etkileşimlerini anlatan bir romandır. Eserde büyük olaylar yerine sıradan ilişkiler ve konuşmalar ön plandadır. Karakterler birbirlerini arkadan konuşur, küçük çıkar hesapları yapar ve özel hayatlar kulaktan kulağa aktarılır. Bu nedenle okurken zaman zaman dedikodu okuyormuş hissine kapılabilir, hatta bazı bölümlerde “Bundan bana ne?” diye düşünebilirsiniz.
Roman, duygusal derinliği yüksek olmayan, uzun betimlemelerden uzak ve günlük bir dille yazılmıştır. Olayları sürekli dışarıdan izler, karakterlerle güçlü bir empati kuramazsınız. Sanki yazar okuyucudan yalnızca bir gözlemci olmasını istemiştir. Bu anlatım biçimi bilinçli bir tercih gibi görünür; Esendal, apartman içindeki ilişkiler üzerinden toplumu küçük bir model olarak yansıtır.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.