Kitap kolay okunuyor. Zaten ince 117 sayfalık bir roman. Akıcı bir dili var fakat adını koyamadığım eksik bir şey söz konusu.
Aslında Romanın kurgusunu sevdim. Birbiri ile ilgisi olmayan insanların bir şekilde birbirlerinin hayatlarına dahil oluşları, yaşam yolculuğu esnasında az ya da çok iletişim kurduğumuz her insanın hayatımıza büyük ya da küçük etkilerinin olduğu anafikri üzerine kurulmuş.
Saadet, Nilay, Hikmet, Füsun, Ömer, Cem, Didem, Selin ve Bora…
Bu dokuz kişinin kendi hayatlarındaki travmalar ve bir şekilde birbirlerinin hayatlarına olan etkisini okuyoruz.
Bence hikayeler daha derin anlatılabilirdi. Pat diye bitiveriyor. Okurken birtakım beklentiler kuruyorsunuz kafanızda ama o noktaya ulaşamadan bitiriyor öyküyü yazar. Bu dokuz kişinin kitabın sonunda hepsinin bir şekilde bir araya gelmesini bekliyorsunuz o da olmuyor. Hal böyle olunca e o zaman bazı karakterleri neden yazmış ki… diye düşündüm ben.
Kitapta en çok iç sesin araftaki konuşmasına, ego ile ilgili tespitlerine bayıldım. Bence çok başarılı bir monologdu.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar dilerim.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.