“İnsan bazen en çok çabaladığı yerde değersiz hisseder.”1000Kitap
Martin, alt sınıftan gelen, denizlerde büyümüş, hayatı sert öğrenmiş bir gençtir. Bir gün Ruth’a âşık olur. Aslında Ruth’a duyduğu aşk, onun temsil ettiği dünyaya kültüre, inceliğe, eğitime duyduğu özlemin de adıdır. Sevdiği kadına “layık” olabilmek için kendini eğitir, geceler boyu okur, yazar, düşünür. Aç kalır, dışlanır, küçümsenir ama vazgeçmez. Çünkü hepimizin bildiği o duygu vardır onda: “Bir gün anlaşılacağım.”
Reddedilen yazıları, geri dönen zarfları, kimsenin ciddiye almadığı çabaları… Martin’in hayal kırıklıkları, aslında hepimizin hayatında bir yerde yaşadığı görünmez mücadelelerin yansımasıdır. İnsan bazen en çok çabaladığı yerde değersiz hisseder. En çok sevdiği kişi tarafından anlaşılmamayı tadar. En çok inandığı hayal için en ağır bedeli öder.
Ve sonra başarı gelir. Ama geç gelir. Martin ünlü olur, paraya ve şöhrete kavuşur. Yıllarca onu reddedenler şimdi yanında olmak ister. Fakat işte en acı olan budur: İnsan bazen tam da hayaline ulaştığında, o hayalin içinin boş olduğunu fark eder. Ruth’un sevgisi artık gerçek değildir; çünkü Martin artık o eski, saf, umut dolu Martin değildir. O, dünyanın ikiyüzlülüğünü görmüştür.Martin’in en büyük trajedisi başarısızlık değildir; tam tersine, her şeyi başarmış olmasıdır. Yıllarca açlıkla, aşağılanmayla, reddedilmeyle mücadele ederken içinde onu ayakta tutan bir şey vardı: umut. “Bir gün” diyordu. Bir gün anlaşılacağım, bir gün hak ettiğim değeri göreceğim, bir gün sevdiğim kadın beni olduğum gibi sevecek…
Ama o “bir gün” geldiğinde, Martin’in içindeki inanç çoktan tükenmişti. İnsanların ona bakışı değişmişti ama onun dünyaya bakışı geri dönülmez biçimde değişmişti. Artık alkışlar samimi gelmiyordu, sevgi saf görünmüyordu, başarı anlam taşımıyordu. Çünkü en ağır yorgunluk bedende değil, ruhta olur.
Ve en sarsıcı olan şudur: Martin’i hayattan koparan şey bir başkası değildir. Onu terk eden Ruth değildir, onu reddeden yayıncılar değildir, onu küçümseyen toplum değildir. Martin, kendi kararının ağırlığıyla son adımını atar. Hayatı boyunca kaderine karşı savaşan bir adam, sonunda kaderini kendi elleriyle belirler. Bu, bir kaçış değil; derin bir kırgınlığın, tükenmişliğin ve dünyayla bağın kopuşudur.
Onu öldüren deniz değil, başarısızlık değil, yalnızlıktur. Ve belki de en çok, insanın en büyük savaşını kendi içinde veriyor oluşudur.
#k:1614. 
Jack London
Jack London·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.