Dokunuşun Gölgesi Butimar
İnsan gerçekten sevdiğinde, bir noktadan sonra en çok da onun değerini unutabiliyor.
Belki de en büyük kırılma, tam sahip olduğunu sandığın yerde başlıyor.
İsmi zaten başlı başına güçlü bir sembol. Butimar; İran mitolojisinde suya âşık olup, “ya biterse?” korkusuyla ona dokunamayan bir kuş.
Kapak tasarımı, renkler ve figürlerin duruşu da aynı hissi destekliyor. Daha ilk sayfayı açmadan bir bekleyiş oluşuyor insanda.
İşte Butimar’a tam da bu hisle başladım.
Yazarın kalemine diyecek sözüm yok. Atmosfer kurmadaki başarısı gerçekten etkileyici. Mekanı hissettiriyor, tarihsel zemini sağlam inşa ediyor, olay örgüsünü planlı ve kontrollü ilerletiyor. İç içe geçen hikayeler romanın edebî gücünü artırıyor.
Aşk teması ise her zamanki gibi güçlü başlıyor. Duygu var, gerilim var, yoğunluk var. Okur olarak ;Şimdi daha da derine inecek diyorsunuz. Ama tam o noktada bir zayıflama hissi oluşuyor. Duygu kuruluyor, fakat en yüksek yerine taşınmıyor.
Aynı hissi daha önce "Sular Üstünde, Gökler Altında’da" da yaşamıştım. Burada da aşkın potansiyeli çok güçlü, ancak o yoğunluğu sonuna kadar hissedemedim.
Yusuf karakteri ise özellikle düşündürücü. Hakikati ararken geçirdiği değişim, hissizleşmesi, ego ile yüzleşmesi… Bunlar bilinçli tercihler gibi duruyor. Zaten final de bunu destekler nitelikte.Rahatsız eden, sarsıcı ve uzun süre akılda kalan bir bitiş.
Genel olarak güçlü bir roman okudum. Etkileyici bir atmosfer, sağlam bir kurgu ve takdir ettiğim bir kalem var. Ama içimde küçük bir boşluk da kaldı.
***Belki de bazı arayışlar, ışığa değil gölgeye çıkar.
Ve en çok da o gölgede sevgi üşür.***
Yazarın okuduğum ikinci kitabı bu. Atmosfer kurmadaki başarısı ve kurgu disiplinine hakimiyeti gerçekten takdire değer. Bu yönüyle, tavsiye edebileceğim güzel kitapların arasında yer aldı.
··
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.