Bir Garip Kitap: Eren Gürleyük - Eşik1000Kitap
Bazı kitaplar hikâye anlatmaz; bir düşünceyi rahatsız eder. Eşik bende böyle bir his bıraktı. Okurken “sonra ne olacak” merakı değil, “neden böyle yaşıyoruz” sorusu büyüyor. Metinler kısa ama kapandıktan sonra devam ediyor; yani kitap bittiği yerde bitmiyor.
Özellikle Huy aklımda kaldı. Güneşin doğmadığı bir köyde insanların yeni düzene alışması ilk başta fantastik gibi duruyor ama birkaç sayfa sonra tuhaf bir şekilde tanıdık geliyor. İnsan her şeye alışır mı sorusunu anlatmıyor, yaşatıyor. Okurken bir noktada köylülerden biri gibi düşünmeye başladığımı fark ettim ve orası biraz ürkütücüydü.
Karşı bence kitabın en sert metni. İki tarafın da kendini “doğru” saydığı bir dünyada özgürlük söylemi ile korku söyleminin nasıl aynı kapıya çıktığını gösteriyor. Özellikle yolculuk kısmındaki yavaş gerilim, son sayfada bir anda değil, zaten başından beri orada olduğunu hissettiriyor.
Anahtar daha içe dönük. Dışarı çıkmaya çalışan birinin aslında kendisine ulaşması üzerine kurulu. Diğer öyküler daha toplumsal bir ton taşırken burada mesele daha sessiz: bazen kapıyı açamıyoruz çünkü anahtar dışarıda değil.
Başkan ise neredeyse absürt bir döngü. Seçim var ama seçim yok, karar var ama karar yok. Gülümsetmiyor ama gülümseme isteği uyandırıyor; o tuhaf Aziz Nesin hissi diyebilirim.
Kitabın genelinde ortak bir damar var: alışkanlık, itaat ve özgürlük meselesi. Ama bunu doğrudan söylemiyor, karakterlerin davranışlarından çıkarıyorsun. Belki de en sevdiğim tarafı bu oldu; metinler okuru ikna etmeye çalışmıyor, yalnız bırakıyor.
Kısa bir kitap gibi duruyor ama hızlı okunmuyor. Çünkü her öykü bitince biraz durmak gerekiyor.
Bence Eşik, hikâye okumak isteyenler kadar düşünmek isteyen okurlar için yazılmış. Okurken değil, kapattıktan sonra etkisi artan türden.
·
524 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.