Bazı kitaplar vardır, okurken hikâyeyi takip etmezsin; bir insanın yavaş yavaş dağılışını izlersin. İnsanlığımı Yitirirken, benim için tam olarak böyle bir metindi. Sayfaları çevirdikçe Yozo’nun değil, insanın içindeki kırılgan çocuğun sesini duydum.
Osamu Dazai bu romanı yazarken sanki kelimeleri değil, yaralarını bırakmış masaya. Metin kuru bir itiraf değil; bir ruhun otopsisidir. Yozo’nun “insan olamama” hissi, aslında insan olmaya fazlasıyla duyarlı oluşundan kaynaklanıyor gibi geldi bana. Toplumun beklentileri karşısında gülerek takılan o maske… En çok orası acıttı. Çünkü hepimiz biraz oradayız.
Yozo’nun trajedisi kötülüğü değil, uyumsuzluğu. İnsanlara karışamayan, onların dilini konuşamayan ama yine de yalnız kalmaktan korkan bir adamın çırpınışı. Okurken yer yer ona kızdım, yer yer sarılmak istedim. Fakat en çok şunu düşündüm: İnsan kendine yabancılaşınca, dünya zaten çoktan uzaklaşmış oluyor.
Bu roman bana şunu hissettirdi: İnsan bazen insanlığını yitirmez; sadece onu taşıyamaz hâle gelir. Fazla hassasiyet, fazla farkındalık, fazla utanç… Dazai’nin dili sade ama bıraktığı etki ağır. Cümleler bağırmıyor, fısıldıyor. Ve o fısıltı uzun süre zihinde kalıyor.
Kitap bittiğinde içimde bir ferahlık değil, ince bir sızı kaldı. Ama o sızı, sahici bir edebiyatın bıraktığı türden. İnsanlığımı Yitirirken mutlu etmek için yazılmamış; anlaşılmak için yazılmış bir kitap. Ve bazen anlaşılmak, iyileşmekten daha güçlü bir ihtiyaç.
·
168 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.