Orhan Kemal'den okuduğum 2. Kitap
Türk filmi izliyor gibi okudum ama zaten de varmış filmi. Çok tanıdık çok bildik duyguları içinde barındıran, kadının ne fiziken kendinin, ne adının, ne de sözünün geçtiği bir toplum... Sinir olmadan okumak mümkün değil. Hep bir iki yüzlülük, hep bir arkadan iş çevirme, saf olmanın cezalandırılması, en güvenilir olması gereken kişilerin başkalarının taraflarına bu kadar kolay çekilebilmesi... Tabi dönemine göre değerlendirmek gerek ancak o dönem şartlarında da bir tık kalbur üstü sayılacak okumuş kişilerin de sığ bakış açısında olmasını görmek ekstra yorucu. (Çocuğu olan Hikmet'in üvey çocuğuna kardeşini tanıtırken güya kıskanmasını önlemek için 'o senin hizmetçin olacak büyüyünce, ne dersen yapacak, istediğin zaman istediğin gibi döversin.' (s.346) gibi telkinlerde bulunması...) Bir tek yerde oğul Haldun şunu soruyor ve kitap bir nebze olsun çekilir oluyor: O....u ne demek? Eğer çocuğunu bırakıp gidene deniliyorsa babam da çekti gitti ona neden denmiyor. Neden O....u analı deniyor da O....u babalı denmiyor? (S.327)
Olay örgüsü arkada film oynuyor gibi hissettiren ta başından sonunun ne olacağı tahmin edilen, çok kolay ilerleyen bir kitap. İlgilisine tavsiye elbette ama bana çok dramdı.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.