Efsuncu Baba, ilk bakışta eğlenceli ve hatta biraz hafif bir roman gibi görünse de, aslında oldukça sert bir toplumsal eleştiri barındırıyor. Hüseyin Rahmi, batıl inançlara ve insanların kolay kandırılabilirliğine mizah yoluyla yaklaşmış. Ama bu mizahın altında ciddi bir sorgulama var.
Romandaki karakterler biraz abartılı çizilmiş gibi duruyor ama aslında o abartı, anlatılmak istenen mesajı daha görünür kılıyor. İnsanların korkularından, umutlarından ve çaresizliklerinden nasıl faydalanılabildiğini görmek hem komik hem de rahatsız edici. Özellikle “efsunculuk” meselesi üzerinden toplumun akıl yerine hurafeye yönelme eğilimi çok net bir şekilde eleştiriliyor.
En dikkatimi çeken şey, Hüseyin Rahmi’nin dili oldu. Hem akıcı hem de oldukça canlı. O dönemin İstanbul’unu, mahalle kültürünü ve insan ilişkilerini okurken gözümde net bir şekilde canlandırabildim. Yazar karakterlerle dalga geçiyor gibi görünse de aslında onları anlamaya da çalışıyor.
Kitap boyunca güldüğüm yerler oldu ama o gülüşün altında “bu gerçekten yaşanıyor” hissi vardı. Romanın hâlâ güncel hissettirmesi bence en çarpıcı tarafı. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen insanların kolay inanma hâli pek değişmemiş gibi.
Efsuncu Baba, sadece bir mizah romanı değil; akıl ile hurafe arasındaki savaşı anlatan, düşündüren bir eser. Eğlenceli ama alt metni güçlü bir kitap. Okuduktan sonra insan biraz daha sorgulamak istiyor.
·
658 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.