Benim Gözümden Oblomov
Oblomov benim için yalnızca bir roman değil, bir ruh hâlinin kelimelere dökülmüş haliydi. Kitap boyunca Oblomov’un tembelliği, kararsızlığı ve hayata tutunamıyor oluşu çoğu zaman eleştirilecek bir özellik gibi sunulsa da, ben bu hâlin ardında derin bir kırılganlık ve yalnızlık gördüm. Bu yüzden Oblomov’u okurken ona kızmaktan çok onu anladığımı fark ettim.
Ancak romanı bu kadar etkileyici kılan şey yalnızca Oblomov’un karakteri değil; romandaki her karakterin şaşırtıcı derecede gerçekçi olmasıydı. Stolz’un sürekli harekete geçme ihtiyacı, Olga’nın idealleri ve beklentileri, Agafya Matveyevna’nın sessiz ama derin sevgisi… Hepsi farklı yönleriyle insana çok tanıdık geliyor. Bu karakterlerin her birinde kendimizden bir parça görmek mümkün. Kimi zaman Oblomov gibi erteleyen, kimi zaman Stolz gibi kaçmadan koşan, kimi zaman Olga gibi birini değiştirebileceğine inanan ya da Agafya gibi karşılıksız sevmeyi seçen biri olabiliyoruz.
Romanın sonu ise, “oblomovluk” kelimesine anlam kazandırmak için bundan daha doğru bir şekilde bitirilemezdi diye düşünüyorum. Oblomov’un hayatı boyunca kaçtığı dünyadan, sessizce ve fark edilmeden ayrılması; aslında onun tüm yaşam biçiminin bir özeti gibiydi. Özellikle Agafya Matveyevna’nın onu bu kadar sevmesine rağmen, Oblomov’un ölüm anında tamamen yalnız olması ve son nefesini kimsenin duymaması beni derinden etkiledi. Bu sahne bana, sevilmenin her zaman anlaşılmak ya da paylaşılmak anlamına gelmediğini hissettirdi.
Oblomov’un ölümü dramatik bir doruk noktasından çok, neredeyse fark edilmeden gerçekleşen bir sönüş gibiydi. Ve tam da bu yüzden çok gerçekti. Kitabı bitirdiğimde içimde büyük bir boşluk kaldı; çünkü Oblomov’un hikâyesi sona ermiş olsa da, onun temsil ettiği “oblomovluk” hâlinin hâlâ pek çok insanın içinde yaşadığını düşündüm. Bu romanı sevmemin en büyük nedeni de buydu: Sessiz, yavaş ve kimseye yük olmadan var olmaya çalışan bir insanın trajedisini son derece sade ama etkileyici bir şekilde anlatması.Edebiyat
Oblomov benim için yalnızca bir roman değil, bir ruh hâlinin kelimelere dökülmüş haliydi. Kitap boyunca Oblomov’un tembelliği, kararsızlığı ve hayata tutunamıyor oluşu çoğu zaman eleştirilecek bir özellik gibi sunulsa da, ben bu hâlin ardında derin bir kırılganlık ve yalnızlık gördüm. Bu yüzden Oblomov’u okurken ona kızmaktan çok onu anladığımı fark ettim.
Ancak romanı bu kadar etkileyici kılan şey yalnızca Oblomov’un karakteri değil; romandaki her karakterin şaşırtıcı derecede gerçekçi olmasıydı. Stolz’un sürekli harekete geçme ihtiyacı, Olga’nın idealleri ve beklentileri, Agafya Matveyevna’nın sessiz ama derin sevgisi… Hepsi farklı yönleriyle insana çok tanıdık geliyor. Bu karakterlerin her birinde kendimizden bir parça görmek mümkün. Kimi zaman Oblomov gibi erteleyen, kimi zaman Stolz gibi kaçmadan koşan, kimi zaman Olga gibi birini değiştirebileceğine inanan ya da Agafya gibi karşılıksız sevmeyi seçen biri olabiliyoruz.
Romanın sonu ise, “oblomovluk” kelimesine anlam kazandırmak için bundan daha doğru bir şekilde bitirilemezdi diye düşünüyorum. Oblomov’un hayatı boyunca kaçtığı dünyadan, sessizce ve fark edilmeden ayrılması; aslında onun tüm yaşam biçiminin bir özeti gibiydi. Özellikle Agafya Matveyevna’nın onu bu kadar sevmesine rağmen, Oblomov’un ölüm anında tamamen yalnız olması ve son nefesini kimsenin duymaması beni derinden etkiledi. Bu sahne bana, sevilmenin her zaman anlaşılmak ya da paylaşılmak anlamına gelmediğini hissettirdi.
Oblomov’un ölümü dramatik bir doruk noktasından çok, neredeyse fark edilmeden gerçekleşen bir sönüş gibiydi. Ve tam da bu yüzden çok gerçekti. Kitabı bitirdiğimde içimde büyük bir boşluk kaldı; çünkü Oblomov’un hikâyesi sona ermiş olsa da, onun temsil ettiği “oblomovluk” hâlinin hâlâ pek çok insanın içinde yaşadığını düşündüm. Bu romanı sevmemin en büyük nedeni de buydu: Sessiz, yavaş ve kimseye yük olmadan var olmaya çalışan bir insanın trajedisini son derece sade ama etkileyici bir şekilde anlatması.·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.