Feridun Osman Menteşoğlu (1904-1958), bir dönem Muğla milletvekilliği yapmış, gazeteci bir yazar olup iki tane kitabı bulunmaktadır. Diğer kitabının ismi ise Bahar Şarkısı.
Son Mektub, on beş adet kısa hikâyeden oluşuyor. Hikâyeler ağırlıklı olarak taşra hayatından. Hikâyelerin isimleri şu şekilde:
Son Mektub
Efeden Alınan Faiz
Gömülen Kusur
Sen Derviş Olamazsın
İlâve-i Keşif
Hey Gidi Koca Zeybek
Telkin Kuvveti
Sırat Köprüsü
Böyle Olur İtizar Dediğin
Bir Sonbahar Cümbüşü
Küçük Bir Yanlışlık
Hem Döver, Hem Sever
Göz Koyanın Gözü
Bamye Çekirdekleri
Dönüş
Hikâyelerin tamamına yakınının hüzünlü olduğunu söyleyebilirim. Yazarın kullandığı dil ise gerçekten muazzam. Bazı hikâyelerde yöre şivesi de yer alıyor ve artık pek kullanılmayan eskimez Türkçe kelimeler ile de karşılaşıyoruz. Meselâ eşit miktarda paylaşmak manasına gelen üleşmek; kayıp manasına gelen yitik; bir yere toplanmak manasına gelen çokaşmak; peynir ile yapılan bir köy tatlısı olan höşmerim; acele etmek manasına gelen evişmek; esir olmak manasına gelen yasır olmak gibi.
Eserin sadece bir defa baskısı yapılıyor, o da 1936 senesinde. E peki senin bu kitaptan nasıl haberin oldu diye sorarsanız hemen cevap vereyim: Peyami Safa sayesinde. Peyami Safa, fikrî bir eserinde bu kitaptan övgü ile bahsediyordu.
Kitapta yer alan hikâyelerin çoğunu beğendim. Yer yer psikolojik tahliller de vardı. Ayrıca 1900'lerin ilk çeyreğinde yaşanan bu hikâyeleri okumak ve böylece o senelere gitmek benim için çok güzel bir histi.
Herkese faydalı okumalar dilerim.
·
187 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Güzel inceleme olmuş tebrik ederim. Evişmek değilde bizde acele etmek yerine evmek kullanılıyordu, hatta annem hâlâ kullanır. Esir yerine de yasır değil de "yesir" kullanılıyor bizim bölgede. Batı Karadeniz.