Roman, toplumun “meczup” diye yaftaladığı bir karakter üzerinden ilerliyor. Ama burada asıl mesele bir adamın deliliği değil; toplumun aklı.
Fatih Duman bu romanda bize bir “deli” anlatmıyor aslında. Toplumun kenarına itilmiş, suskun bir adamın hikâyesi üzerinden hepimizin içindeki yarayı gösteriyor. Çünkü meczup dediğimiz kişi, çoğu zaman sistemle barışamamış o son vicdan kırıntısıdır.
Roman boyunca şu soruya takıldım:
Gerçekten deli olan kim?
Meczup, dünyaya uyum sağlayamıyor. İnsanların çıkar hesaplarına, yapay ilişkilerine, suskun kötülüklerine alışamıyor. Bu yüzden dışlanıyor. Oysa onun deliliği, fazla görmesinden. Fazla hissetmesinden. Fazla insan olmasından.Toplumun ölçülerine göre ayarsız biri.Ama kalbin terazisinde en dengeli kişi o.
Kitapta en çok hissettiğim şey yalnızlıktı. Gürültülü bir kalabalığın ortasında, kimseye ait olamama hissi. Meczup’un iç dünyası o kadar çıplak ki, okurken insan kendi kırılganlığını da görüyor.
Fatih Duman’ın başarısı burada: Karakteri dramatize etmiyor, romantize etmiyor. Onu bir sembol haline getiriyor. Meczup, biraz hepimiz oluyoruz. Hayatın bir yerinde “fazla” geldiğimiz anlar gibi.
Dili sade ama derin. Cümleler kısa gibi görünse de altında uzun bir düşünce var. Yer yer tasavvufi bir hava seziliyor; hakikat, vicdan, arayış… Bunlar bağırarak değil, fısıldayarak anlatılıyor.
Bu kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey şuydu:
Belki de dünya, en çok hassas ruhlara ağır geliyor.
Meczup bana şunu düşündürdü: İnsan bazen aklını korumak için değil, kalbini korumak için yalnız kalır. Ve o yalnızlık delilik değil, bir çeşit direniştir.
Bu roman olaydan çok duygu taşıyor. Hareketli bir kurgu arayanı yorar belki ama ruhunun bir yerinde boşluk hisseden birine iyi gelir. Çünkü bu kitap bağırmıyor; sessizce omzuna dokunuyor.
Ve en sarsıcı tarafı şu:
Toplum “meczup” diye işaret ettiği kişiden değil, onu o hale getiren düzenden korkmalı.
·
286 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.