Arkadaşımla her kitap gördüğümüz de ilk yaptığımız şey kitabı sanki bir gelenekmiş gibi rastgele açtığımız bir sayfa da gözümüze çarpan ilk cümlenin aslında bizi anlatan ya da bir işaret olan bir cümle olduğunu düşünürüz hep. İşte Dağlım, 2.el kitapların bulunduğu bir yerde rastgele elime aldığım bir kitaptı. Sadece cümlemi okuyup bırakacaktım. Elime alıp gözlerimi kapattım, bir sayfa açtım ve gözlerimi açınca ilk dikkatimi çeken bir başlıktı. " Dağlım, öğretmenim, varlığına müteşekkirim." İçim kıpır kıpır olmuştu. Köyde doğmuş büyümüş, dağlar yakın arkadaşı olan bir öğretmen adayı olarak bu cümle benim için yazılmıştı sanki. Ve o günler de benim için kıymetli biri de bana sürekli "öğretmenim" diye hitap ediyordu, birazda onu anımsattı bu cümle bana. O yüzden tesadüf olduğuna inanmıyordum. Kitabı hemen aldım , 2.el bir kitaptı bu daha da ilgimi çekiyordu. Hatta kitap yazarından imzalıydı, ilk sayfasında kitabın ilk sahibine bir not vardı.
" Veysel'e,
Öğrenmenin yollarından biri sevmek ve vermektir. Ve yine sevmek ile vermek....." Devamını, yazı çok karışık olduğu için hiç bulamadım çok kafa yormama rağmen. Bu kitap neden oraya düşmüştü çok merak etmiştim keşke öğrenebilseydim. Kitabı aylar sonra okumaya fırsatım oldu. Tamda sevgi konusunda kafamın çok karışık olduğu, kalbimin çok buruk olduğu bir dönemden geçerken kitabı okudum. (Ve bunların sebebi o kıymet verdiğim kişiydi) Nasıl tabir edebileceğimi tam bilemiyorum, kitabı bitirince yumuşacık olmuştum hani böyle çok yakın bir dostumla saatlerce çay eşliğinde sohbet etmişim gibi. İçimde ki o burukluğa merhem olmuştu sanki. Tam olarak bu dönemime denk gelmesi de tesadüf değildi bence.
Bir incelemeden çok duygularımı anlattığım bir metin oldu ama olsun bunu anlatmak istemiştim. Herkese sevgilerle:))
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.