Piyano AkortçusuEdebiyat
Bu kitaba başlarken daha sakin, hatta biraz tekdüze bir okuma bekliyordum. İlk sayfalarda ritmi yavaş geldi, hatta “acaba ilerleyecek mi?” diye düşündüğüm anlar oldu. Ama sonra fark ettim ki yavaşlık bilinçli; tıpkı bir piyanonun akort edilmesi gibi, hikâye de sabırla kendi tonunu buluyor.Edgar Drake’in iç dünyası, dış dünyadan çok daha gürültülü. Londra’daki düzenli, güvenli hayatından alınıp Burma’nın bilinmezliğine gönderilmesiyle aslında sadece bir piyanoyu değil, kendi inançlarını da akort etmeye çalışıyor. Kolonyal arka plan, doğanın betimlemeleri, yalnızlık hissi… Hepsi o kadar detaylı ki bazı sahnelerde gerçekten nemli havayı ve o yoğun sessizliği hissettim.Benim en sevdiğim kısım, hikâyenin ahlaki ikilemlerle örülmesi oldu. Doğru sandığımız şey gerçekten doğru mu, yoksa bize öğretilen mi? Edgar’ın yaşadığı hayal kırıklıkları ve içsel çözülmeler çok gerçekti. Özellikle “medeniyet” kavramının sorgulanışı beni etkiledi.Aşk kısmı ise çok büyük ve dramatik bir aşk değil; daha çok özlem, mesafe ve kırılganlık üzerine kurulu. Bu da hikâyeye daha sahici bir hava katmış. Duygu geçişleri yumuşak ama derin. Kitap bağırmıyor; fısıldıyor. Ve bence en etkileyici yanı da bu.Genel olarak ağır ama atmosferi güçlü bir roman. Sabırlı bir okuma istiyor ama verdiği his uzun süre kalıyor. Eğer içsel yolculukları, doğa tasvirlerini ve insanın kendi inanç sistemini sorguladığı hikâyeleri seviyorsanız, bu kitap tam o his.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.