Arıların Ulultusu, büyülü gerçekçilik atmosferiyle Gabriel García Márquez’i anımsatan; bir ülkenin tarihi üzerinden bir ailenin hikâyesini okuduğumuz çok katmanlı bir roman. Anlatı, gizemli bir çocuğun (Simonopio) bulunmasıyla başlar; bu başlangıç yalnızca bir karakterin değil, kuşaklar boyunca taşınan bir geçmişin de kapısını aralar. Kurgu, geçmişle şimdi arasında gidip gelir.
Yüzündeki kusur ve etrafında adeta onun bir uzvu gibi dolaşan arıları nedeniyle Simonopio, bazıları tarafından uğursuzlukla özdeşleştirilir; hatta “şeytanın öptüğü çocuk” olarak anılır. Ancak onu bulan ve büyüten aile için o, bir tehdit değil, kaderin emanetidir. Bu karşıtlık, romanın hurafelerle örülü dünyasını açığa çıkarır. Simonopio’nun arılarla kurduğu bağ basit bir doğa teması değildir; arılar onun görme ve bilme biçiminin uzantısı gibidir. Kışın arılar uzaklaştığında dünyayı eksik algılaması, bu ilişkinin varoluşsal yönünü gösterir. Geleceği sezme yetisi de bu bağın bir parçasıdır.
Simonopio’nun arılarla kurduğu bu ilişki ve sezgisel gücü, aslan ve kır kurdu metaforuyla birleşerek düşmanı, toprağı ve ona sahip olma arzusunu; savaşın, salgınların ve hastalıkların gölgesinde görünür kılar. Böylece yalnızca bir ailenin kaderini değil, inançların ve korkuların şekillendirdiği; iyi niyetin dahi kimi zaman trajik sonuçlara evrilebildiği bir dünyanın hikâyesini de okuruz.
Bu roman, severek okuduğum ve pişman olmadığım kitaplardan biri oldu. Beni yer yer derinden duygulandırdı; bağ kurduğum, hatta gözlerimin dolduğu bölümler vardı. Onlarla birlikte ben de yas tuttum. Düşmanın ne zaman ortaya çıkacağını ve o kaçınılmaz karşılaşmanın nasıl sonuçlanacağını merak ederek sayfaları çevirdim; işlediği kötülükleri ise kalbim kabul etmekte zorlanarak okudum. Meksika edebiyatıyla tanışmak isteyen, özellikle büyülü gerçekçilik seven okurlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.